Home Nationale ParkenBezienswaardighedenUpdate
Reisverslag 2011 - Oostkust ~ Pagina 1
All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Inleiding

We zijn vreemd gegaan!! Tijdens onze tweede USA-vakantie van dit jaar zijn we niet naar ons favoriete Zuid-Westen gegaan, maar naar de Oostkust. Naar Washington DC, naar Boston, en naar de heuvels, de covered bridges en de kleine dorpjes van Vermont en New Hampshire. Totaal iets anders dus dan wat we gewend zijn. Ik hoefde niet het hele internet af te zoeken naar informatie over de begaanbaarheid van dirtroads of over de moeilijkheidsgraad van lange hikes. Dit zou een echte vakantie moeten worden in een veilig en eenvoudig begaanbaar gebied, lekker ontspannend dus. Op 23 augustus – ongeveer vijf weken voor onze vertrekdatum – werd Washington DC getroffen door een heuse aardbeving. En nog geen week later raasde tropische storm Irene over ons gebied heen, vooral de overstromingen die daarop volgden richtten heel veel schade aan. Hmmm, blijkbaar moesten we ons idee over ‘veilig en makkelijk’ toch maar eens wat aanpassen….

We hielden de weerberichten goed in de gaten. De nieuwe tropische stormen die werden aangekondigd bleken heel onschuldig over te waaien, dat viel dus mee. Wat ons wel opviel was dat de temperaturen zo hoog bleven, vooral rondom Washington DC. Kort voor vertrek heb ik dan ook gauw een dikke trui uit de al ingepakte koffer gehaald, en er een korte broek met poloshirt voor in de plaats gedaan. Dat leek me voor een voorspelling van 28° Celsius toch wel wat passender!
 
Dag 1 : maanDAG 26 september   :  schiphol - iwo jima memorial - arlington

Gereden:  35 mijl

Ik had vreselijk slecht geslapen, de nacht voor ons vertrek. ’t Was duidelijk niet zo’n goed idee geweest om te gaan slapen in het Etap Motel in Badhoevedorp, het bed was slecht en het kussen was helemaal een ramp: veel te klein en veel te slap. En dan wil je ’s ochtends nog even uitgebreid douchen, zodat je lekker fris en fruitig aan de lange vlucht kan gaan beginnen, blijkt er niet eens shampoo te zijn.

De shuttlebus richting Schiphol was dan wel weer handig, we stonden ruimschoots op tijd in de vertrekhal. Eerst de koffers inleveren, en daarna door de douane. Waar we in de rij achter Ben Saunders mochten aansluiten, blijkbaar ging hij ook een vliegreis maken. Even ontbijten, wat rondslenteren, en daarna was het tijd om naar de gate te gaan. De vrouw die onze gegevens controleerde vroeg of ik in Amerika woonde. Huh, dat was een onverwachte vraag. Dat stond in haar gegevens, zei ze, dat ik een American Resident was. Heel interessant natuurlijk, Hans wilde graag weten of ons huisadres er ook nog bij stond, dan konden we daar eens een kijkje gaan nemen. Helaas, adresgegevens kon ze ons niet geven en ze heeft mijn status potverdorie ook zomaar weer veranderd naar “inwoner van Nederland”. Ach, da’s ook niet verkeerd.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlHeel even dachten we dat het KLM-toestel dat ons naar de USA zou brengen  “Machu Pichu” zou heten, die naam prijkte namelijk op de zijkant van het vliegtuig dat bij de gate stond. Maar al snel taxiede dat toestel weg, en kregen we er de “Potsdamer Platz Berlin” voor terug. Jammer, we vonden de naam Machu Pichu veel leuker. En ook dachten we heel even dat onze Rob met ons mee naar Washington wilde vliegen, een jongeman die aan de andere kant van de vertrekhal stond leek (gedurende ’n halve seconde) toch wel heel veel op hem. Hey Rob, je hebt ’n dubbelganger!

De vliegreis verliep vlekkeloos, en precies op de geplande tijd landden we op Washington Dulles International Airport. We stapten in een vreemd gevormde shuttlebus, met twee rare uitstulpingen er boven op, en werden naar de hal gebracht waar we mochten aanschuiven in de rij voor de Immigration Officer. Het was er behoorlijk druk, maar het schoot gelukkig wel lekker op, we hoefden dan ook niet al te lang te wachten. Bij de Immigration Officer was ik als eerste aan de beurt, ik mocht op de foto en natuurlijk wilde de beste man ook graag een afdruk van mijn vingertoppen. De gewone vragen, wat we kwamen doen en hoe lang we zouden blijven, werden aan mij gesteld. De laatste vraag was: “And who’s that guy?”, waarbij hij met z’n hoofd in Hans z’n richting knikte. “That’s my husband”, verklaarde ik. Waarop de Immigration Officer tegen Hans zei: “Okay, she claimed you, you can go with her!”

Na opnieuw een korte shuttlebusrit kwamen we aan op het terrein van Alamo, waar we onze huurauto op gingen halen. We kozen een Hyundai Santa Fe, ik was al bezig om onze spullen er in te leggen toen Hans werd aangesproken door een man die net aan was komen rijden met een grote Chevrolet Traverse LT. Of wij een gratis upgrade wilden, zo vroeg hij. Hans vond dat meteen prima, en even later reden we dus met onze wel heel ruime bolide de openbare weg op. Bedankt, Kyle van Alamo, we weten niet waaraan we deze spontane upgrade te danken hadden, maar we hebben tijdens onze vakantie wel heel comfortabel kunnen rijden!

Rondom Washington DC komen vaak files voor, we waren er dan ook op voorbereid dat het ritje naar ons motel – 24 mijl in totaal – flink wat tijd zou gaan kosten. We kwamen inderdaad in een file terecht, maar het was zeker niet zo dat het verkeer echt vast stond. Soms een stukje langzaam rijden, dan weer een stukje wat sneller, al met al viel het best wel mee. We hadden wel veel minder een “We’re back in the USA”-gevoel dan tijdens onze andere reizen, het landschap en de stad Arlington stralen voor ons veel minder Amerika uit dan bijvoorbeeld Phoenix of San Francisco.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe hadden drie overnachtingen geboekt in de Days Inn aan Columbia Pike in Arlington. Voor deze omgeving is dat – met een prijs van 102 dollar per nacht - zeker geen duur motel, en dat was er ook zeker wel aan af te zien. Geen mooie buurt, beetje afgeleefde motelkamer. Maar wel schoon, en met een goed bed en – o zo belangrijk – een fatsoenlijk kussen. Goed genoeg voor ons, dus. Nadat we onze koffers naar binnen hadden gebracht zijn we eerst even wat gaan eten bij de direct tegenover het motel gelegen Subway, daarna zijn we weer in de auto gestapt en zijn we naar onze eerste bestemming van deze reis gereden: het Marine Corps War Memorial, beter bekend als het Iwo Jima Memorial.

Op 23 februari 1945 is door ene Joe Rosenthal een foto gemaakt van vijf Amerikaanse mariniers en een marine-hospik die samen de Amerikaanse vlag plaatsen op het hoogste punt van het Japanse eiland Iwo Jima. Dat specifieke moment heeft model gestaan bij de vervaardiging van het herdenkingsmonument, op een granieten basis staat een bijna 10 meter hoog bronzen beeld van zes mannen in ongeveer dezelfde houding die ook op de foto te zien is. We dachten dat we nog net op tijd aan zouden komen om er bij daglicht wat foto’s van te kunnen maken. Maar helaas…… het was al net te donker en dat betekende dus dat ik mijn fototoestel in de tas kon laten zitten. We hebben immers maar één statief bij ons, en dus moest Hans het fotowerk in zijn eentje voor z’n rekening nemen. Terwijl hij het monument vanuit alle hoeken op de foto zette, heb ik het eens rustig staan te bewonderen. Het was groter dan ik vooraf had verwacht, en echt indrukwekkend om het nu met eigen ogen te kunnen zien.

TomTom wees ons weer netjes de weg naar ons motel, waar we nog even een Iwo Jima foto uit moesten zoeken om ons eerste liveverslag van deze reis wat op te fleuren. En daarna was ik toch wel heel blij dat ik na de slechte nacht in het Etap Motel en de dag die 6 uur langer had geduurd dan normaal, eindelijk lekker kon gaan slapen.
 
Dag 2 : DinsDAG 27 september  :  washington DC

Gereden:  16 mijl

© copyright  www.ontdek-amerika.nlAltijd als we ’s ochtends wakker worden gaat meteen de laptop aan. Even kijken of er email is, en of er berichten in het gastenboek staan. Maar op deze eerste ochtend kregen we nog iets veel mooiers te zien: kleindochter Oona en dochter Melanie zaten – via de webcam – naar ons te zwaaien. Oona vond ’t echt heel apart hoor, dat opa en oma zomaar in het computerscherm zaten en tegen haar praatten. Nu is die kleine meid heel vrijgevig. Als ze iets vast heeft, maakt niet uit wat – een popje, een bal, een boekje – dan steekt ze altijd haar handjes uit om al dat moois aan iemand anders te geven. Deze keer had ze mama’s mobiele telefoon vast, en die werd dus aangereikt aan computer-opa en computer-oma. Ze legde de telefoon op het toetsenbord, en wat keek ze ongelooflijk verrast toen opa meteen daarna een mobiele telefoon in zijn hand liet zien en “Dank je wel, Oona” zei. Datzelfde ritueel herhaalde zich met het blauwe lappenpopje van Oona, nu hadden opa en oma zomaar ineens een poetslapje (dat gelukkig vrijwel dezelfde kleur heeft als ‘pop’) in hun handen. Prachtig om dat blije gezichtje in het computerscherm te zien!

Zo, mooier had onze dag niet kunnen beginnen. Dat kon helaas niet gezegd worden van het weer, want toen we even later naar Washington DC reden, werd onze autoruit nat van ‘n vieze druilerige miezerregen. Thuis hadden we een website gevonden waarop alle parkeergarages van de stad vermeld stonden, en gewapend met een plattegrond en met behulp van onze TomTom reden we naar de garage toe die ons qua locatie het meest gunstig leek, de Ronald Reagan Building Parking. Voordat we daar naar binnen mochten moesten we zowaar onze paspoorten laten zien, een security check bij een parkeergarage was echt weer een nieuwe ervaring voor ons.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOmdat het regende, deden we allebei een dun regenjack aan. Maar op het moment dat we buiten kwamen plakten de mouwen meteen aan onze armen vast van het zweet…. het was hartstikke benauwd. De regen was trouwens vrijwel helemaal opgehouden, we besloten dan ook om nog even naar de auto terug te lopen en onze jassen daarin achter te laten; als het later die dag opnieuw zou gaan regenen moesten we maar even een schuilplek zoeken. Als eerste liepen we naar het Washington Monument, de hoge toren van waaruit we – zo was eigenlijk onze planning – een weidse blik over de stad hadden willen werpen. Maar de aardbeving van 23 augustus had die plannen doorkruist, de toren was beschadigd en voorlopig niet toegankelijk voor het publiek. Echt heel erg rouwig waren we er niet om hoor, met deze grauwe regenachtige lucht zou het waarschijnlijk toch niet echt mooi zijn geweest om naar boven te gaan. Terwijl we richting het Washington Monument liepen, zagen we een lange rij televisiewagens staan, met grote satellietschotels erop; CNN, CBS, ABC Network, alle grote namen waren vertegenwoordigd. Het was al snel duidelijk dat het Washington Monument het doel van alle belangstelling was. Een ranger van de National Park Service legde ons uit dat er vandaag enkele mannen van helemaal boven uit de toren langs de wanden zouden afdalen, zij zouden gaan inspecteren of er ook schade aan de buitenzijde was ontstaan. Hoe laat deze blijkbaar toch wel erg unieke gebeurtenis zou plaatsvinden kon hij ons niet vertellen, dat was afhankelijk van het weer.

We hadden geen zin om daarop te wachten, we besloten dan ook om gewoon verder te lopen. Als eerste bereikten we het National World War II Memorial. Daar staan 56 pilaren rondom een plein met een fontein, het was wel ontzettend jammer dat de grijze lucht het vrijwel onmogelijk maakte om hiervan een mooie foto te maken. We zijn dan ook op zoek gegaan naar details, zodat we geen foto-verpestende lucht op de achtergrond zouden krijgen. Vooral de 4.048 sterren – die elk 100 Amerikaanse World War II-slachtoffers vertegenwoordigen – bleken een fotogeniek plaatje op te leveren.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

We liepen verder langs een enorme bouwput waar eigenlijk de Reflecting Pool hoorde te liggen. We zagen dat het nog een hele tijd zou duren voor de renovatie-werkzaamheden voltooid zouden zijn. Aan het einde van de bouwput lag een van de bekendste monumenten, het Lincoln Memorial. Gigantisch groot is het, met z’n 36 massieve pilaren die elk 10 meter hoog zijn. En daarbinnen zit dan een marmeren Abraham Lincoln op z’n marmeren zetel…. het is wel te zien dat de Amerikanen echt van groot, groter, grootst houden……

© copyright  www.ontdek-amerika.nlHet monument waarvoor ik het meeste belangstelling had, dat was het Vietnam Veterans Memorial. Ik had het al zo vaak gezien op tv, en altijd vond ik de beelden ervan heel indrukwekkend. En nu stonden we dan zelf bij die 75 meter lange granieten muur, met daarin de namen gegraveerd van 58.000 Amerikaanse soldaten die tijdens de oorlog in Vietnam waren gesneuveld. Er liepen veel toeristen langs de muur, en op sommige plekken zagen we ook mensen die blijkbaar heel bewust naar een specifieke naam op zoek waren. Zoals een soldaat, die de hulp van een Parkranger had ingeroepen. De Parkranger had een trap, een stuk papier en een speciaal potlood bij zich; hij hield het papier tegen één van de hoger op de muur staande namen en ging daar met het potlood overheen, zodat de afdruk van die naam op het papier zichtbaar werd. Dat papier gaf hij daarna aan de soldaat; zou de gesneuvelde man familie van hem zijn geweest? Behalve de muur hebben we natuurlijk ook de twee beelden die bij het monument horen bekeken: de Three Soldiers Statue en The Vietnam Women’s Memorial. Dit laatste beeld is speciaal gemaakt ter herdenking aan de vrouwen die tijdens de Vietnamoorlog zijn gesneuveld, dat waren vooral verpleegsters.

Toen we bij het Vietnam Veterans Memorial waren regende het weer een beetje, gelukkig duurde dat niet al te lang. En tegen de tijd dat we het volgende monument bereikten – het Korean War Veterans Memorial – was het alweer droog. Ik moest nu nodig een flinke pauze houden, ik ben daar even op een bankje gaan zitten terwijl Hans onvermoeibaar verder ging met fotograferen. Want ook dit monument was echt heel erg de moeite waard, het stelt een groep van 19 soldaten voor die samen op patrouille zijn. Op de daarnaast gelegen muur zijn afbeeldingen gezandstraald, voor die afbeeldingen zijn foto’s gebruikt van mensen die bij de oorlog in Korea betrokken zijn geweest.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlHet gloednieuwe Martin Luther King Memorial maakte minder indruk op me. Ik denk dat dat komt door de houding van het beeld, zo met z’n armen over elkaar, en de strenge gezichtsuitdrukking. Geen idee hoe de man daadwerkelijk was, maar door dit beeld kwam hij bij mij over als een afstandelijk iemand. Op de foto deed hij het helaas ook niet al te best, het grauwwitte gesteente met een grauwgrijze lucht op de achtergrond was geen goede combinatie. We zijn maar gauw weer verder gelopen, want ook het Franklin Delano Roosevelt Memorial wilden we niet missen. Dat monument bestaat uit diverse kleine beelden, waterpartijen en plaquettes, ik vond dit een van de meest sfeervolle plekken.

Omdat we er nu toch in de buurt waren, zijn we ook maar even langs het vrij onbekende George Mason Memorial gewandeld. Die moeite hadden we ons zelf kunnen besparen, want dit monument was ronduit saai. De omgeving – met planten en een fontein – werd duidelijk veel minder goed onderhouden dan die van de andere monumenten, volgens mij komt hier vrijwel nooit iemand. Ook wij waren er al heel snel weer weg, Thomas Jefferson wachtte op ons. Die goeie man heeft al net zo’n bombastisch bouwwerk gekregen als Abraham Lincoln: de pilaren vormden samen een heel mooi plaatje maar het beeld van deze president vonden we heel wat minder fotogeniek dan dat van zijn collega Lincoln.

We liepen nu weer richting ons beginpunt van deze dag: het Washington Monument. Het was benauwd, we hadden honger en mijn voeten deden zeer……. Het leek ons een goed idee om naar een van de musea te gaan, dat zou immers drie vliegen in één klap betekenen: airconditioning, eten en stoelen…. © copyright  www.ontdek-amerika.nlHet eerste museum dat we tegenkwamen was ook meteen het museum dat ons het meest interessant leek, namelijk het Holocaust Museum. Niet echt de meest vrolijke plek om te gaan bezoeken als je op vakantie bent maar toch, ik wilde dit wel erg graag bezoeken. De airconditioning was heerlijk….. maar helaas vonden we geen restaurant en dus ook geen zitplaats hier. Heel veel tijd hebben we niet voor het museum uitgetrokken, maar wat we hebben gezien was wel erg indrukwekkend. Die lange hoge muren vol met foto’s van de Joodse mensen voordat de oorlog uitbrak, bijvoorbeeld. En zeker ook de treinwagon waar je als bezoeker doorheen moest lopen, akelig om die kleine ruimte zelf te voelen en te beleven. Een meisje van een jaar of vijftien was enorm aangedaan door alles wat zij hier zag, ze huilde voortdurend en zocht steeds steun bij haar vader. Het verdriet van dat meisje deed me eigenlijk nog meer dan al die foto’s van de concentratiekampen.

Toen we weer buiten waren zagen we dat de mannen bij het Washington Monument inmiddels aan de buitenzijde waren verschenen. Mooi, zo konden wij deze unieke gebeurtenis ook vereeuwigen. We moesten nu wel even beslissen wat we verder gingen doen, mijn voeten stemden voor de optie ‘helemaal niets meer’. Wat op zich wel jammer was, want we hadden hier eigenlijk ook in het donker nog foto’s willen maken. Maar we beseften dat dat er echt niet meer in zat, het was beter om de auto op te gaan halen en naar ons motel terug te rijden. Uiteindelijk werd er nog één laatste plekje aan onze route toegevoegd, je kan natuurlijk niet naar Washington DC gaan zonder het Witte Huis te zien.

Natuurlijk was het heel druk, daar op die bekende plek. Heel veel toeristen, en ook de nodige beveiligingsmensen ontbraken niet. Echt lang zijn we niet bij het Witte Huis gebleven, gewoon even wat nieuwsgierig door het hek heenkijken, een paar foto’s maken (veel variatie is daar immers niet mogelijk), en toen hadden we het wel gezien. Op naar de auto, de dag was lang genoeg geweest.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Dag 3 : woensdag 28 september : washington DC - Arlington cemetery

Gereden:  20 mijl

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOok voor deze ochtend hadden we al vooraf op internet een parkeergarage uitgezocht, dicht bij het Capitool deze keer. De verkeersdrukte viel best mee, en TomTom wist de weg naar de garage prima te vinden. We waren dan ook blij dat we – tegen de adviezen in – ervoor hadden gekozen om met de auto de stad in te gaan. Dit bevalt ons veel beter dan de metro.

Op het moment dat we vanuit de parkeergarage naar buiten liepen, waren we even helemaal gedesoriënteerd. Dat krijg je van dat ondergrondse gekringel, als je daarna weer boven bent weet je echt niet meer of je aan de voorkant, de achterkant, links of rechts het gebouw uitloopt. Op straat zagen we ook niet direct een naambordje of iets dergelijks, we hadden dus geen idee welke kant we op moesten lopen. Geen probleem, dan vragen we dat toch gewoon even aan een voorbijganger: “Excuse me sir, can you tell us where we can find The Capitol?” Blijkbaar kwam onze vraag niet helemaal goed over, de man keek ons niet-begrijpend aan en gaf geen antwoord! Dus vroegen we het nog maar in keer, in ons allerbeste Engels: “We want to visit The Capitol, can you please tell us in which direction that is?” De man keek ons nog één keer een beetje ongelovig aan, en wees toen naar het levensgrote gebouw recht voor ons….. ja hoor…… het Capitool! Nu moet ik er wél even bij zeggen dat er een heel stel grote bomen tussen ons en het Capitool in stonden, er was maar een heel klein stukje van het koepeldak tussen de bladeren door zichtbaar. Maar toch, we snapten nu wel waarom die man ons zo vreemd had aangekeken!

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Net zoals gisterenochtend miezerregende het……. niet echt lekker dus om lang buiten rond te lopen. Vandaar dat we meteen maar naar de bezoekersruimte van het Capitool zijn gegaan om ons aan te melden voor een rondleiding. Het was er op dit vroege tijdstip niet echt druk, we konden dan ook gelijk aansluiten. Allereerst mochten we een film over de geschiedenis van het Capitool bekijken, die bleek zowaar nog best interessant te zijn ook. © copyright  www.ontdek-amerika.nl Leuk om zo in een klein kwartiertje te zien waarom het is gebouwd, en wat voor belangrijke besluiten er hier zoal zijn genomen. Na de film werden we opgewacht door onze gids Heather, die aan ons en aan de andere mensen in de groep koptelefoontjes uitreikte. Even dacht ik dat we een bandje met een vooraf ingesproken tekst te horen zouden krijgen, maar dat was niet zo. Er liepen meerdere rondleidingsgroepen tegelijk rond, en elke gids kon zich via die koptelefoons heel eenvoudig verstaanbaar maken bij de mensen van haar of zijn eigen groep. Handig!

Onze rondleiding begon bij de voordeur van het Capitool. Niet de huidige voordeur, maar de oorspronkelijke voordeur – klein en totaal onopvallend -, die door alle uitbreidingen nu ergens midden in het gebouw ligt in plaats van aan de buitenkant. Daarna liepen we door The Crypt of the Capitol, een grote ronde ruimte met 40 lichtbruin getinte zuilen die aan de bovenzijde door bogen met elkaar zijn verbonden. Het plafond van The Crypt ondersteunt de belangrijkste ruimte die we mochten bezichtigen: the Rotunda.  Een enorme ronde hal recht onder de imposante koepel die het Capitool kenmerkt. Zo, dit was indrukwekkend zeg. Al die details, we keken onze ogen uit…. standbeelden, schilderijen, prachtig bewerkte panelen, en dan vooral natuurlijk die enorme koepel boven ons hoofd. Gelukkig kregen we ruimschoots de tijd om rond te kijken en te fotograferen.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlDe derde ruimte waar we een kijkje mochten gaan nemen heette The National Statuary Hall.  Alweer een hele grote ruimte, net wat minder imposant dan The Rotunda maar toch ook heel mooi om te zien. Er stonden hier ruim 100 beelden van min of meer bekende Amerikanen, voor ons vooral ‘minder bekende Amerikanen’ want bij de meeste beelden had ik echt geen idee wie het voor moest stellen. Gids Heather had er echter meer verstand van, zij wist moeiteloos elke vraag die zij kreeg te beantwoorden. Ze wilde ons ook graag laten kennismaken met een uniek fenomeen: ze vroeg ons om onze koptelefoons af te doen, zelf liep ze een stuk van ons vandaan, zeven, acht meter misschien. En daar begon ze met een vrij zachte stem tegen ons te praten, tussen al het geroezemoes van de andere groepen door. En wat denk je, we konden haar perfect verstaan! Heather legde ons uit dat dit te maken had met de bijzondere akoestiek van deze zaal. Ik dacht meteen terug aan een aflevering van onze favoriete comedy-serie How I met your Mother, daarin gebeurde precies hetzelfde. Grappig om dit nu zelf ook te ervaren.

Na dit zeer geslaagde bezoek aan het Capitool wilden we ook graag The Library of Congress gaan bekijken, de nationale bibliotheek van Amerika. We hoefden er niet eens voor naar buiten, want er loopt een tunnel onder de weg waardoor we van het ene naar het andere gebouw konden lopen. © copyright  www.ontdek-amerika.nlHelaas hadden we ons niet op dit bezoek voorbereid, we wisten dan ook niet wat we hier binnen zoal mochten gaan bekijken. En dat leverde een teleurstelling op:  het bleek dat de schitterende leeszaal voor ons niet toegankelijk was. We mochten wel vanaf een balustrade, via een glazen scheidingswand, van bovenaf een blik in de zaal werpen. Fotograferen was niet toegestaan, zo stond er op een bordje. Maar ja…… als ons fototoestel zoveel pracht en praal voor zich ziet, dan gaat ie ineens zomaar een eigen leven leiden! Terwijl ik daar naast Hans naar de leeszaal stond te kijken, hoorde ik onverwacht dat hele bekende fotoklik-geluid….. Hans keek me heel onschuldig aan, hij wist van niks hoor……

© copyright  www.ontdek-amerika.nlIn The Great Hall mochten we gelukkig wel fotograferen, al was dat zo – met weinig licht en zonder statief - niet echt makkelijk. We zagen dat het inmiddels niet meer regende, we besloten dan ook om terug te lopen naar het Capitool om daar nog wat buitenfoto’s te maken. Op het plein aan de achterzijde van het gebouw liep een beveiligingsman met een hond rond, dat beest heeft eerst Hans even besnuffeld, en daarna ook mij….. de hond vond dat wij wel okay waren en liep dus verder naar wat andere toeristen. Op gegeven moment kwamen er twee mannen en een vrouw met een kinderwagen aanlopen, ook zij ondergingen dezelfde snuffelinspectie. Maar hé, de hond rook nu blijkbaar wel iets verdachts….. hij week niet meer van hun zijde! Nee hoor, we waren hier geen getuige van de verijdeling van een terroristische aanslag, het was meteen duidelijk dat het hier om een oefening ging. Beveiliging blij, want de hond had goed werk geleverd. Hond blij, want die werd door zijn baas flink geprezen. En wij blij, want het was toch wel leuk om dit zo eens mee te maken. En even later waren we opnieuw blij, want de zon piepte net even een paar seconden door het wolkendek heen, waardoor we na een heel stel grauwgrijze foto’s nu ook een plaatje konden schieten van een mooi belicht Capitool. Missie geslaagd!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe haalden de auto weer op, en reden naar Arlington National Cemetery. Al tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog – die plaatsvond van 1861 tot 1865 – werden hier militairen begraven, en ook nu vinden er hier elke week nog meer dan 100 begrafenissen plaats. Arlington Cemetery is dan ook groot….. heel groot….. Eigenlijk klinkt het wel wat gek om een dergelijke plaats als ‘mooi’ te omschrijven maar toch…. die oneindig lange rijen met witte grafstenen zijn écht mooi om te zien. De grote bomen, de glooiende heuvels, het vormde een prachtig plaatje met elkaar. We zijn zomaar wat rond gaan dwalen, op zoek naar de meest fotogenieke plekjes. En die bleken soms ook ergens in ’t heel klein tussen alle graven in te liggen, zoals die boomstam die aan een kant om een grafsteen was heen gegroeid; het was de grafsteen van een naamloos kind, geboren en gestorven in het jaar 1959, zo konden we nog net lezen. Ook ons geboortejaar!

Bij het Graf van de Onbekende Soldaat vindt elk half uur de wisseling van de wacht plaats, volgens mij gaat iedereen die Arlington bezoekt dit bekijken en wij dus ook. Een onberispelijk geklede militair loopt gedurende een half uur eerst 21 stappen de ene kant op, hij wacht dan precies 21 seconden, en loopt vervolgens diezelfde 21 stappen weer terug. Dat getal, 21, verwijst naar the 21 gun salute, de hoogste eer die aan een militair gegeven kan worden. © copyright  www.ontdek-amerika.nlNa dat halve uur komt de vervanging, dit gaat gepaard met een aantal ceremoniële handelingen die tot in de perfectie worden uitgevoerd. Om eerlijk te zijn, het is niet helemaal mijn ding om zoiets te bekijken…… het is zo robotachtig, het lijken haast geen mensen meer. Maar ik weet dat de militairen zelf het als een grote eer beschouwen om dit te mogen doen, en met die gedachte in mijn achterhoofd kon ik het toch best wel waarderen om dit ritueel van dichtbij te ervaren.

Tussen alle gelijke witte stenen in vonden we soms ook hele andere grafstenen, pompeus vaak, en met namen van ‘dure’ militairen er op. We wisten dat ook John F. Kennedy hier op Arlington begraven is, en we verwachtten dat ook hij wel zo’n grootse, opvallende plek zou hebben gekregen. Maar nee hoor, President Kennedy, zijn vrouw Jackie Onassis en twee van hun kinderen liggen in een heel eenvoudig graf. Voor elk van hen een vlakke plaat in de grond met daarop hun naam, geboortejaar en overlijdensjaar. En daarbij een kleine circelvormige steen met een vlam….. Behalve de familie Kennedy liggen er nog veel meer bekende mensen op Arlington begraven, astronauten, ministers, wetenschappers, acteurs en actrices, en ga zo maar verder. En er zijn tal van herdenkingsmonumenten, voor de verongelukte bemanning van de Space Shuttle bijvoorbeeld, en voor de slachtoffers van de aanslag op het Pentagon. Maar dat hebben wij allemaal niet gezien…. Arlington Cemetery is zo ontzettend groot, het is echt onmogelijk om alles in één middag te bekijken.

We zijn nog even naar het Iwo Jima Memorial gereden, om daar wat foto’s bij daglicht te kunnen maken. Maar dat was toch echt ons laatste wapenfeit van deze dag….. we voelden het twee dagen lang rondslenteren behoorlijk in onze benen en voeten en het was dus tijd om terug te rijden naar ons motel. Voor onze laatste nacht hier in Arlington.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
Dag 4 : donderdag 29 september : great falls park - amish county

Gereden:  201 mijl

’t Was een half uur rijden ongeveer, van ons motel in Arlington naar Great Falls Park. Het laatste stukje van de route ging door een bosrijk buitengebied via de smalle Old Dominion Drive, en het viel ons op dat er hier zo ontzettend veel stinkend dure woningen stonden. Bij sommige woningen stonden er zelfs witte zuilen voor de voordeur! Okay, hier en daar stond ook een iets meer bescheiden huisje tussen al dat Goudkustgebeuren, we hebben samen maar even bepaald dat daar dan de tuinman wel zou wonen!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWij picknicken graag, tijdens onze vakanties. Dus nemen we altijd bestek mee van thuis:  lepels, vorken, messen. En vooral ook: het grote scherpe mes dat we gebruiken om het brood te snijden. In Great Falls Park ligt een ruime picknickplaats, en daar hebben we dat mes dus uit onze bagage opgediept en in gebruik genomen. We hebben er heerlijk zitten ontbijten, met ons verse French Bread, lekkere ham erbij, sla en een eitje….. dat smaakt toch veel beter dan zo’n saai motel-ontbijt! Na het eten hebben we het grote mes maar even in de piepschuim koelbox gedaan, daar zat toch geen ijs in, alleen maar koele blikjes cola en pakjes sinaasappelsap. Dit klinkt niet erg boeiend, maar toch…… dat mes komt later in ons reisverslag vast nog een keertje opduiken!!

In Great Falls Park kan je de Potomac River bekijken die op dit punt vrij smal is, daardoor wint de waterstroom hier flink aan snelheid. Via een reeks van stroomversnellingen valt het water in totaal ongeveer 6 meter omlaag, tussen de ruige rotsen door. We hoefden vanaf de picknickplaats maar een paar minuutjes te lopen, en toen bereikten we al het eerste uitkijkpunt. We stonden hier vlak bij de waterkant, het was dan ook heel goed te zien hoe enorm krachtig het water hier voorbij kwam denderen. Uitkijkpunt 2 en uitkijkpunt 3 waren ook heel dichtbij, tja….. en toen hadden we het voornaamste van het park eigenlijk al wel gezien.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe reden de staat Maryland in, onze derde staat van deze vakantie. Okay…. ik weet het….. Washington DC is geen staat maar we willen het toch echt wel meetellen in de door ons bezochte gebieden, we doen gewoon maar net even of het wél een staat is. Virginia 1, Washington DC 2, en Maryland nummer 3, dus. En een kleine 80 mijl verder mochten we ook staat nummer 4 op ons lijstje bijschrijven: Pennsylvania. In de stad Lancaster zijn we eerst op zoek gegaan naar een motel, en we kwamen uit bij de Country Inn. De kamer zag er prima uit, heel wat beter dan die van de Days Inn in Arlington waar we de afgelopen drie nachten hadden geslapen.

Voor deze middag hadden we “Amish kijken” op het programma staan. De Amish, dat zijn de leden van een protestantse geloofsgemeenschap die er hele strikte regels op na houdt. Zoals binnen elke geloofsgemeenschap zijn er daarin wel weer verschillende afscheidingen, vooral de zogenaamde Old Order Amish leven nog bijna precies hetzelfde als hun voorouders in de 19e eeuw. Ze dragen nog dezelfde soort kleding als toen, ze bewerken hun land met ouderwetse landbouwwerktuigen, en zaken zoals kranten, televisie, radio en internet zijn ten strengste verboden. De kinderen van de Old Order Amish leren wel rekenen, lezen en schrijven, maar vakken zoals geschiedenis en aardrijkskunde worden niet onderwezen.

Op het AllesAmerika-forum hadden we de tip gekregen om zomaar wat rond te gaan rijden via de kleine landweggetjes tussen de plaatsen Lancaster en Intercourse. En ja hoor, nog geen 10 seconden nadat we het eerste landweggetje opdraaiden kwamen we al een paard-met-wagen tegen, met daarin een man en een vrouw in de traditionele Amish-kledij. We vonden het schitterend, we zaten hier zomaar ineens in een heel andere wereld…… De step bleek ook een populair vervoersmiddel te zijn, we zagen op drie verschillende wegen evenzoveel jongemannen die al steppend van de ene naar de andere plek gingen, en nog met een behoorlijke snelheid ook! De Amish wonen niet in één groep bij elkaar, je vindt hun huizen tussen die van de ‘gewone’ mensen in. Maar die van de Amish waren wel makkelijk herkenbaar, aan de karretjes die voor de deur geparkeerd stonden, of aan de waslijnen die volhingen met Amish-kleding. Op gegeven moment kwamen we zomaar ineens onze eerste covered bridge tegen, leuk, dit was alvast een voorproefje voor straks, als we de staten Vermont en New Hampshire zouden gaan bezoeken. "Goh, nou zou er eigenlijk zo’n Amish karretje doorheen moeten rijden", zeiden we tegen elkaar, "dat zou het plaatje helemaal compleet maken". En ja hoor, we werden op onze wenken bediend:  nog geen minuut later reed er inderdaad een paard-met-wagen onder de brug door. Helaas hebben we er geen echt goede foto van kunnen maken, vandaar dat we onze covered bridge hier maar even heel modern met auto showen, in plaats van met paard-en-wagen.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
Wat die foto’s betreft: de Amish willen dus eigenlijk niet dat je foto’s van hen maakt. De kinderen, de jongemannen op de step, de karretjes die we hebben zien rijden….. we hebben ze allemaal netjes voorbij laten gaan zonder ons fototoestel te pakken. Eén keer zagen we echter een zo schitterend plaatje, dat we het echt niet konden laten. Twee mannen (vader en zoon?) die samen op het land aan het werk waren, met hun ouderwetse landbouwwerktuigen die voortgetrokken werden door muilezels. Werkelijk prachtig! Vanuit de auto, met onze telelens, hebben we toch snel even een foto gemaakt. Zodat we toch een tastbare herinnering aan deze erg mooie middag hebben.
 
Dag 5 : vrijdag 30 september : watkins glen state park

Gereden:  234 mijl

De weersvoorspellingen klonken niet al te gunstig, er werd nogal wat regen voorspeld voor de komende dagen. We hoopten dat ons bezoek aan Watkins Glen State Park niet in het water zou vallen, dat park was één van de voornaamste redenen geweest waarom we deze keer voor het noordoosten van de USA hadden gekozen. ’s Ochtends regen, ’s middags droog, zo was de verwachting. We besloten daarom om direct na het ontbijt richting Watkins Glen te rijden, als het een beetje mee zat zouden we al deze middag het park kunnen gaan bekijken.

We reden langs de mooie Susquehanna River naar het noorden toe. Het viel ons op dat het rivierwater op sommige plekken wel heel erg hoog stond, het scheelde haast niks of het liep zo over de weg heen! Waren dit misschien nog de naweeën van de overstromingen van een paar weken geleden? Voorbij de plaats Williamsport werd het landschap heel heuvelachtig. Mooi hoor, die dicht begroeide hellingen waar tussen het groen door al allerlei tinten geel, oranje en rood tevoorschijn kwamen. Nog niet heel uitbundig, maar ’t was al wel een heel mooi voorproefje van wat ons straks in Vermont en New Hampshire te wachten stond.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Net na 11 uur reden we Pennsylvania uit en New York State in; staat nummer 5 van deze reis alweer! En alsof het aan de staatsgrens lag…… meteen hadden we volop donkere wolken om ons heen en begon het te regenen. Hé, dat hadden we niet afgesproken, we zouden toch juist naar het droge weer toe rijden, niet naar de regen! Gelukkig duurde de bui niet lang, tegen de tijd dat we de plaats Watkins Glen bereikten was het alweer droog. Eerst zijn we op motel-jacht gegaan, we vonden een plekje in de Glen Motor Inn. Met vanuit onze kamer uitzicht op Seneca Lake! En daarna was het  tijd voor Watkins Glen State Park, het park dat midden in het gelijknamige stadje ligt.

Vanaf de parkeerplaats zagen we de eerste van de 19 watervallen al liggen, direct onder de mooie Sentry Bridge. Hans zette meteen enthousiast het statief op z’n pootjes, fototoestel er op en maar draaien aan de knopjes om de goede instellingen te krijgen. Helaas stonden er net een stel mensen boven op de brug, op zich niet zo erg natuurlijk, alleen dit groepje wist toch het mooie plaatje een beetje minder mooi te maken. Ze stonden voorovergebogen over de rand, ze spreidden een kaart op de rand uit, ze bewogen steeds….. niet echt ideaal als je een foto met een lange sluitertijd wilt maken. “Dit gaat nog wel even duren”, verwachtte Hans, “loop maar vast door dan haal ik je straks wel weer in.” Dat vond ik een goed idee, ik klom door een donker tunneltje een klein stukje omhoog, liep snel de brug over (anders zou ik straks nog te horen krijgen dat ík de foto verpestte!), en ik ben direct voorbij de brug eens lekker uitgebreid gaan rondkijken. Glen Creek was hier heel smal, het water stroomde hard tussen de donkere rotswanden door. En ik zag ook de tweede waterval al, via een trap ging ik een klein stukje omlaag, zodat ik die waterval van dichterbij kon bekijken.

Wat bleef Hans lang weg, die Sentry Bridge moest ondertussen toch al lang en breed op de foto zijn gezet? Ik liep naar de brug om naar beneden te kijken of hij daar nog stond…., maar nee hoor, hij was nergens te zien. Het kon dus haast niet anders of hij was mij voorbij gelopen op het moment dat ik even via dat trapje naar beneden was gegaan……. en nu snapte hij er natuurlijk niets van dat hij mij niet in kon halen. Balen zeg….. moest ik nu wel of niet in snelwandeltempo de trail gaan lopen? En wat denk je, wie komt daar tijdens mijn besluiteloze moment vanuit de tunnel tevoorschijn…. ja hoor, mijn mannetje! Hij had dus écht al die tijd beneden bij de brug gestaan, net zo lang tot die eindelijk even mensloos was. De schuld lag geheel en al bij dat groepje mensen dat er al had gestaan toen wij aan waren komen lopen, zo legde Hans uit, die waren echt eindeloos lang op de brug rond blijven hangen.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Gelukkig, we konden weer samen verder. En wat hebben we genoten van deze trail. De hoge donkere rotswanden met veel groene boompjes en struiken, het mooi aangelegde pad met  héél veel trappen, het snel stromende water met de prachtige watervallen. We waren nu ook heel erg blij met het bewolkte weer, als de zon had geschenen zou het veel moeilijker zijn geweest om hier foto’s te maken. Ons grootste probleem was het stuifwater…. op sommige plekken moest ik, terwijl Hans foto’s stond te maken, m’n handen boven de camera houden om die tegen de nattigheid te beschermen. Elke keer dachten we dat we nu toch wel het mooiste van de trail hadden gehad. Maar nee hoor, het blééf super…. na elk trapje en elke bocht werden we opnieuw getrakteerd op een schitterende waterval of stroomversnelling.

Twee kilometer lang heen, en diezelfde twee kilometer weer terug. Op de heenweg moesten we vooral klimmen, en dat betekende automatisch dat we op de terugweg dus via al die trappen weer omlaag moesten. We moesten nog goed uitkijken ook, door het water en de herfstbladeren die overal op het pad lagen was het op sommige plekken best wel glad. De bewolking werd ondertussen wat dikker en dreigender, op de terugweg was het licht in de kloof dan ook niet meer echt goed om te fotograferen. Ons tempo lag daardoor flink wat hoger, en zomaar ineens waren we alweer bij de auto terug.

We reden naar ons motel, het was onze bedoeling om daar in het restaurant te gaan eten. Maar wat een uitgestorven boel was het daar….. er was helemaal niemand te zien. Geen gasten, en ook geen personeel. Het deed zo ongezellig aan, we hebben dan ook maar meteen rechtsomkeer gemaakt. Terug naar de auto, voor het korte ritje naar Watkins Glen. Maar in het “Family Restaurant” dat we daar binnenliepen maakten we precies het tegenovergestelde mee: het was er afgeladen vol, het leek er op dat er geen enkele tafel meer vrij was. En we voelden ons ineens wel heel erg jong……. ik schat dat de gemiddelde leeftijd van de bezoekers in het restaurant zo rond de 75 jaar lag. En daar passen deze opa en oma toch echt nog niet bij, hoor! Een serveerster bood ons nog een plaatsje aan aan een zespersoons tafel, waar al vier mensen zaten te eten. Maar nee, we vinden het heel leuk om onderweg met Amerikanen aan de praat te raken maar om nu hier verplicht een hele tijd met iemand de tafel te moeten delen, dat zagen we niet zitten. En zo kwamen we dus terecht bij de Chinees direct naast het Family Restaurant. Lekker…. met Chinese Food in buffetstijl kan je ons altijd blij maken!
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 
Dag 6 : zaterdag 1 oktober : mount hope cemetery

Gereden:  330 mijl

’t Was grijs en nat buiten, toen we na een karig ontbijt vanuit ons motel vertrokken. En echt veel beter zou het niet gaan worden, als we The Weather Channel mochten geloven. Ach, gisteren was het ook reuze meegevallen met de voorspelde regen, dus wie weet…. misschien zou het zo meteen toch wel weer droog zijn. We besloten dan ook om gewoon zoals gepland naar Letchworth State Park te rijden. Maar toen we na dik ’n uur rijden langs de snelweg een bord zagen staan waarop de afslag naar het park stond aangegeven, regende het nog volop. Wat nu? We waren het er al snel over eens dat dit echt geen park was dat in de regen tot z’n recht zou komen, en we besloten om het over te slaan. Jammer…… We waren wel blij dat we ons bezoek aan Watkins Glen State Park met één dag vervroegd hadden, stel je voor zeg dat we die trail vandaag in de regen hadden moeten doen. Dan zou het kleine beetje ‘jammer’ dat we nu voelden bij het overslaan van Letchworth een hele dikke vette JAMMER zijn geweest.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

We hadden voor vandaag nog een tweede bestemming op het oog. Op internet hadden we bijzonder mooie foto’s gevonden van een grote begraafplaats in de stad Rochester, ik gaf de adresgegevens daarvan aan Tommie door en een half uurtje later zagen de we ingangspoort van Mount Hope Cemetery al voor ons liggen.

© copyright  www.ontdek-amerika.nl© copyright  www.ontdek-amerika.nlOp Arlington Cemetery, drie dagen geleden, hadden we alles te voet moeten doen. Maar hier mochten we wel met de auto de begraafplaats op en daar waren we heel blij om. Want echt, bijna 80 hectare met een en al fotoge-nieke plekken….. we wisten gewoon niet waar we moesten beginnen! We zijn maar, vrij willekeurig, naar een van de uit-einden van de begraafplaats gereden en daar zijn we aan de slag gegaan. Helaas bleek al snel dat we toch écht een statief moesten gebruiken, vanwege de vele bomen en het erg donkere weer was de lichtinval gewoon-weg onvoldoende om uit de hand te fotograferen. Ik heb mijn fototoestel daarom maar weer opgeborgen, met heel veel spijt, want juist hier had ik ontzettend graag foto’s willen maken. En in de plaats daarvan heb ik de paraplu uit de kofferbak opgediept, zodat ik Hans z’n fototoestel tegen de regen kon beschermen. Zie je me al lopen, braaf met die paraplu achter Hans aan…….

De beste manier om Mount Hope Cemetery te beschrijven is sfeervol. De lage heuvels, de prachtige oude bomen, en dan natuurlijk al die oude grafstenen. Op sommige plekken – zoals in de oorlogsgravensectie – stonden identieke stenen in lange nette rijen naast elkaar. Op andere plekken stonden allemaal verschillende grafstenen kriskras door elkaar heen. Soms overwoekerd door mos of door klimplanten, soms met diepe scheuren door de ouderdom, of helemaal scheef gezakt. Het viel ons op dat er regelmatig namen op de grafstenen stonden die duidelijk een Nederlandse herkomst hadden, zoals Schipper, de Jongh en van Hanegem.

We hebben alle wegen en weggetjes van de begraafplaats gezien, sommige zelfs meerdere keren. En uiteraard zijn we heel vaak uitgestapt en tussen de graven door gelopen, we konden er geen genoeg van krijgen. Dicht bij de ingang vonden we een hoekje waar diverse mausoleums bij elkaar stonden, vooral dat ene mausoleum waarop groot de naam Whitbeck stond zag er heel oud uit. © copyright  www.ontdek-amerika.nlEn, nu ik het toch over oud heb, natuurlijk zijn we ook nog even op zoek gegaan naar de graf-steen van William Carter, de eerste persoon die hier begra-ven is. Op 18 augustus 1838, om precies te zijn. En dankzij onze plattegrond hebben we ‘m nog gevonden ook.

Eigenlijk had ik zo ondertussen toch best wel honger gekregen. en toen ik op m’n horloge keek snapte ik ook best hoe dat kwam. Het was al 2 uur ’s middags, en na dat minimale ontbijtje van deze ochtend in Watkins Glen hadden we niets meer gehad. “We moeten echt gaan stoppen en wat gaan eten”, besloten we samen. Alleen nog even dat ene weggetje inrijden… daar nog even uitstappen….. hé daar staat een hobbelpaardje op een grafsteen, dat willen we ook nog even zien……. Enfin, om 3 uur ’s middags reden we dan toch echt de begraafplaats af, een onmogelijk tijdstip om te gaan eten eigenlijk, maar dat heeft ons er niet van weerhouden om een heerlijk broodje kip met een grote friet bij de McDonalds weg te werken. En nog wat McNuggets kip erbij, want we hadden echt honger allebei.

Met als gevolg dat we voorlopig echt helemaal niet meer aan eten hoefden te denken! Eigenlijk hadden we in Rochester willen overnachten, maar we hadden geen zin om nu al een motel op te gaan zoeken en binnen te gaan zitten. Waarom niet even wat mijlen maken, zodat we morgen minder ver zouden hoeven te rijden. En dus zetten we koers richting Vermont, we zouden wel zien hoe ver we zouden komen. Stom genoeg gaf ik TomTom de opdracht om tolwegen te vermijden, dus zaten we plotseling op een hele andere route dan ik had verwacht. Ach, ook leuk om zo via de kleine dorpjes door het binnenland te rijden, anders hadden we nooit dat leuke plaatsje Palmyra gezien waar ze blijkbaar de plaats Page in Utah concurrentie aan willen doen: het leek wel of er meer kerken dan huizen stonden! Ik heb toch maar even tegen Tommie gezegd dat we wel wat tolgeld wilden betalen, anders zouden we nog niet echt opschieten met ons ‘mijlen maken’. Dus even later ging het verder via Interstate 90, dat ging toch wel heel wat sneller. ’s Avonds tegen 7 uur hadden we er genoeg van, we hebben de eerste de beste afslag waar een motelbordje stond genomen, en zo kwamen we zowaar terecht in Amsterdam. Waarvan we overigens niet méér hebben gezien dan het Super 8 Motel.
 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

 
All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
Gastenboek
 
Links Contact Disclaimer