Home Nationale ParkenBezienswaardighedenUpdate
Reisverslag 2013 ~ week 3
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Dag 15 : zaterdag 11 mei: lemolo lake - bandon

Gereden:  199 mijl

Copyright © www.ontdek-amerika.nlAls ik deze zaterdag in het kort moet omschrijven, dan ziet dat er als volgt uit:  We werden wakker op een intens rustige plek midden in de natuur, we zagen twee mooie watervallen en één supermooie waterval, we liepen een prachtige trail, en tot slot waren we getuige van een magnifieke zonsondergang bij een strand met geweldige seastacks!! Nou, dat klinkt goed, toch. En geloof me, het wás ook goed!!

Zoals gezegd, toen we onze ogen opendeden en naar buiten keken, zagen we alleen maar bomen en stille bospaadjes. Heerlijk was dat….. We zeggen wel eens tegen elkaar dat we zoiets veel vaker moeten doen, maar toch, het komt er bijna nooit van. Meestal belanden we in een Super 8 of Motel 6 ergens in een dorp of stad, gewoon omdat dat toch vaak de meest gunstig gelegen plaatsen zijn voor de dingen die we overdag willen gaan doen. En aangezien we ‘overdag druk bezig zijn’ toch net wat belangrijker vinden dan ‘overnachten midden in de natuur’ zal het altijd wel zo blijven, met die slaapplaatsen van ons. En als we dan toch een keer onverwacht belanden op zo’n plek als hier, bij Lemolo Lake, dan genieten we daar volop van.

Copyright © www.ontdek-amerika.nlHet was gewoon jammer om zo snel alweer weg te gaan van dit mooie plekje. Maar ja, je moet er wat voor over hebben als je drie watervallen wilt zien voordat de zon te hoog staat. Dus ook vandaag waren we alweer vroeg op pad. De eerste waterval lag lekker dichtbij, we hoefden maar zo’n vijf mijl te rijden en toen stonden we al bij de trailhead. Ook de wandeling was een makkie, heel kort en heel vlak, dat konden we al zingend doen. Letterlijk…. we zaten hier immers nog in berengebied dus een beetje lawaai maken was wenselijk. En het heeft gewerkt hoor, dankzij onze zangkwaliteiten heeft geen enkele beer of poema zich bij ons in de buurt gewaagd. Na zo’n 800 meter lopen bereikten we een mooi aangelegd viewpoint, vanwaar we Warm Spring Falls konden zien. We stonden vrij hoog ten opzichte van de waterval, anders dan bij de meeste andere watervallen zagen we nu dus hoe het water aan de bovenzijde kwam aanstromen, om vervolgens 18 meter beneden ons in een poel terecht te komen. De rotswand waarover het water naar beneden viel bestond uit basalten kolommen, en in de poel lag het vol met groen begroeide keien en boomstammen. Niet nieuw, we hadden zoiets tijdens deze vakantie al vaker gezien, maar daarom niet minder mooi.

Vanaf de trailhead van Warm Spring Falls gingen we terug naar de North Umpqua River Highway. Gisteren hadden we die weg van west naar oost gereden, vandaag werd het dezelfde route maar nu van oost naar west. Langs de weg liggen veel mooie watervallen, en de bekendste daarvan is zonder twijfel Toketee Falls. En da’s niet voor niets uiteraard, Toketee is echt een supermooie waterval. Makkelijk bereikbaar ook, via een netjes aangelegd pad van ongeveer 600 meter lengte. Er waren wel wat hoogteverschillen, maar die konden eenvoudig door middel van traptreden worden overbrugd. Ook hier eindigde de trail bij een met hekken afgezet platform, vanwaar we de waterval konden bekijken. Toketee Falls bestaat uit twee trappen. Eerst valt het water 8,5 meter omlaag, het komt dan terecht in een poel midden in alcove hoog in de rotswand. Vanuit die alcove gaat het water over de rand heen en valt dan nog eens 26 meter verder naar beneden. Ook hier waren weer die basalten kolommen in de rotswand te zien, met prachtig groene wanden daarnaast. En dat alles leverde echt een supermooi plaatje op, Toketee Falls is fantastisch!

Copyright © www.ontdek-amerika.nlWe waren niet alleen op het viewpoint. Er stond een fotograaf die vertelde dat hij puur en alleen voor Toketee Falls naar dit gebied was gekomen. Helemaal vanuit Portland. Hij moest zo meteen direct terug naar huis, hij was dan ook heel blij dat de waterval net nu in de schaduw bleek te staan. Want, zo zei hij, het zou toch wel zonde zijn geweest als hij na die lange rit tot de ontdekking zou zijn gekomen dat de vroege ochtend niet het beste tijdstip is om deze waterval te fotograferen. Een beetje verbaasd waren we wel, als je het juiste fotografielicht zo belangrijk vindt (wat wij uiteraard helemaal begrijpen), dan zoek je zoiets toch van te voren uit?? Of zijn alleen wij nu zo gek?? Terwijl wij op het platform stonden kwamen er nog drie andere bezoekers aan, een man en twee vrouwen. Een van die vrouwen was nog jong, maar ze was erg fors en liep heel moeilijk. Het toch vrij eenvoudige pad naar de waterval toe was voor haar al best een hele opgave, maar het was duidelijk dat ze zich daardoor niet liet tegenhouden.  De andere vrouw maakte nog een opmerking over mijn Nordic Walking stokken, ze had er zelf thuis ook liggen maar ze vergat altijd om ze mee te nemen. Nou, ik zou ze echt niet meer kunnen missen hoor, zeker als er veel hoogteverschillen zijn kan ik niet meer zonder!

Zoals op de trail naar Watson Falls, bijvoorbeeld. Dat was dus de derde waterval die we voor deze ochtend op het lijstje hadden gezet. Het was voortdurend klimmen op de trail naar deze waterval toe, niet steil gelukkig dus wel heel goed te doen. En jongens, wat was dit een verrassend mooie trail zeg…… we liepen langs een kreekje met allemaal kleine mini-watervalletjes en grote groen ‘bemoste’ boulders. In het verlengde daarvan zagen we de waterval al voor ons. Copyright © www.ontdek-amerika.nlEen beetje verborgen achter de vele bomen, dat wel. Ook toen we dicht bij de waterval waren, bleek dat die zich maar heel moeilijk liet fotograferen, het vele groen stond behoorlijk in de weg. Maar dat mocht de pret niet drukken, de trail alleen had er al voor gezorgd dat deze bezienswaardigheid bijzonder geslaagd mocht worden genoemd. Op de terugweg kwamen we zowaar het drietal weer tegen dat we ook al bij Toketee Falls hadden gezien. Petje af voor die vrouw die deze klim toch ook weer wist te maken, ondanks het feit dat ze zo moeilijk liep. Beneden bij de parkeerplaats stond een picknicktafel, direct naast het kreekje en midden tussen de bomen. We hoefden er niet lang over na te denken waar we zouden gaan lunchen, vandaag!

Het had ons heel veel extra mijlen gekost om de watervallen aan de North Umpqua River Highway te gaan bekijken. Maar we hadden het hier wel veel beter naar onze zin gehad dan toen we nog de kustroute volgden, het was dus een prima beslissing geweest om dit te gaan doen. We hadden nog lang niet alle watervallen in deze omgeving gezien, maar ja, we moesten nu wel kiezen hoe we deze dag verder zouden gaan indelen. Gedurende de middag watervallen fotograferen had geen zin, en om hier nu tot vanavond te wachten totdat het fotografielicht beter zou zijn zagen we ook niet zo zitten. We besloten dan ook om toch weer naar de kust terug te rijden. Op gegeven moment reden we een grote gele letter M voorbij, ofwel: een vestiging van McDonalds. En spontaan kreeg ik zin in zo’n lekker softijsje, ook Hans was daar meteen voor te porren. Die McDonalds van zojuist lag op dat moment net al te ver achter ons, maar ongetwijfeld zouden we er verderop nog wel één tegenkomen. Dachten we…… Maar nee, we kwamen alleen nog maar kleine McDonalds-loze gehuchten tegen. Verdorie, dat ijsje werd ondertussen in onze gedachten alsmaar lekkerder….

Copyright © www.ontdek-amerika.nlToen we de plaats Bandon bereikten was het al zowat etenstijd. Niet echt het goede moment dus om een ijsje te gaan scoren. Een motel zoeken was nu belangrijker, we liepen eerst maar eens binnen bij de office van het Table Rock Motel. Achter de balie stond een kleine, niet meer zo jonge vrouw met Aziatische roots. Toen wij vroegen of er een kamer beschikbaar was begon ze meteen heel druk te praten, eerst kwam het op mij over of zij op een of andere manier heel zenuwachtig was maar tijdens het gesprek merkte ik toch wel dat dit gewoon haar manier van doen was. We gaven aan dat we het liefst een kamer op de begane grond hebben, maar dat weerhield haar er niet van om alle beschikbare kamers voor ons op een papiertje te noteren, ook de kamers die op de eerste verdieping lagen. En ze praatte maar……. hartstikke vriendelijk en behulpzaam, maar ook heel apart…… Uiteindelijk kozen we voor een kamer aan de achterzijde, op de begane grond uiteraard. Dat bleek zowaar de ‘honeymoonsuite’ te zijn! Toen we zijn getrouwd, 32 jaar geleden alweer, zijn we niet op vakantie geweest; ach, nu konden we toch mooi deze vakantie als een enigszins verlate huwelijksreis beschouwen, toch? Niet dat de honeymoonsuite in het Table Rock Motel nou zo luxe was, het was gewoon een gemiddelde kamer met een keukentje erbij, een paar romantische fotootjes aan de muur, en enkele inspirerende spreuken op de gordijnkoof geschilderd. En, dat moet ik zeker niet vergeten om te vermelden, met uitzicht op de oceaan!

Op het strand bij ons motel zagen we diverse mooie seastacks staan. Maar in de verte stonden er nog veel meer, en het was al snel duidelijk dat we tijdens zonsondergang dáár moesten zijn. Eerder in dit reisverslag waren we niet heel erg enthousiast over de seastacks bij Cannon Beach. Maar de seastacks bij Bandon, dat is echt een heel ander verhaal…… er staan hier veel meer van die rotspunten, met prachtige vormen, in fotogenieke groepen bij elkaar……. En wat natuurlijk ook heel erg meetelt in onze beleving, we kregen er ook nog eens een schitterende zonsondergang bij cadeau! Waar we het in Cannon Beach en bij Seal Rock State Park moesten doen met die hele spaarzame momenten waarop we net even een mooi plaatje konden schieten, hier in Bandon heb ik letterlijk de batterij van mijn fototoestel helemaal leeggeknipt……
 
Dag 16 : zondag 12 mei: Bandon - Redwood National Park - Crescent City

Gereden:  177 mijl

Copyright © www.ontdek-amerika.nlVandaag zouden we voor het eerst tijdens deze vakantie weer op bekend terrein komen. In Redwood National Park in de staat Californië, om precies te zijn. Dit park hadden we in het jaar 2004 ook al eens bezocht, samen met Melanie en Rob, en omdat het ons toen zo goed was bevallen wilden we er heel graag nog eens naar toe. Maar voor het zover was, hadden we eerst nog een klein stukje Oregon te goed.

Het zuidelijke deel van de Oregon kustroute is naar onze mening beduidend mooier dan het noordelijke deel. Simpelweg omdat je hier ook daadwerkelijk de kustlijn ziet, in plaats van alleen maar bomen. Op diverse plekken stonden er mooie ruige seastacks in het water; uiteraard hebben we de auto een aantal keer aan de kant gezet om daar even naar te kijken. Met een grauwe, grijze bewolking op de achtergrond kwamen die seastacks niet echt tot hun recht, we hebben er dan ook geen moeite voor gedaan om ze op de foto vast te leggen.

De enige serieuze fotostop die we hebben gemaakt was in het plaatsje Gold Beach, bij de Rogue River. Daar ligt het scheepswrak Mary D. Hume, een boot met een lange geschiedenis. Die geschiedenis startte in het jaar 1880, toen ene meneer R.D. Hume een 43 meter lange White Cedar Tree langs de Rogue River liet omhakken omdat hij een vissersboot voor zijn onderneming nodig had. De boot, die de naam van zijn vrouw kreeg, werd op 21 januari 1881 in gebruik genomen. Pas 97 jaar later, in de zomer van 1978, is de Mary D. Hume op eigen kracht naar ‘haar laatste rustplaats’ gevaren. Het is daarmee van alle commerciële boten aan de Pacific Coast het vaartuig dat het langst actief in gebruik is geweest, en daarbij is het ook uniek dat de boot gedurende al die tijd dezelfde naam heeft behouden. De boot is nu een mooi object voor fotografieliefhebbers, al vrezen we dat ze wat dat betreft ook haar beste tijd heeft gehad. De kajuit bleek namelijk veel verder vervallen te zijn dan op foto’s die we op internet hadden gevonden, we vragen ons af hoe lang het nog zal duren voordat er van de bovenzijde niet veel meer over zal zijn.

Zo rond het middaguur reden we Redwood National Park in. De 8 mijl lange Newton B. Drury Scenic Parkway loopt midden door een Redwoodbos heen, net zoals negen jaar geleden maakte deze rit ook nu veel indruk op ons. Destijds hadden we in dit park alleen maar enkele korte trails gelopen. Deze keer moest er toch minstens één langere wandeling worden gemaakt, zo hadden we afgesproken. We hadden nog een lekker lange middag voor ons, het was droog en gelukkig niet al te warm, dus een trail van 9 kilometer zat er voor vandaag zeker wel in. De auto werd geparkeerd bij het Prairie Creek Visitor Center, de sandalen werden omgeruild voor stevige wandelschoenen, en we gingen op pad.

Copyright © www.ontdek-amerika.nlTijdens de West Ridge Trail moesten we klimmen. Veel klimmen. Het wandelpad was op veel plaatsen zo smal, dat we noodgedwongen achter elkaar moesten lopen. De meeste bomen waren groot, en sommige bomen waren zelfs héél groot. Meestal staan we zelf niet zo vaak op de foto, we zijn nu eenmaal veel minder fotogeniek dan de meeste watervallen, seastacks of onze gebruikelijke hoodoo’s en badlands. Maar deze keer vroeg Hans me wel diverse keren of ik een stukje vooruit wilde lopen, zodat hij mij samen met zo’n enorme Redwood kon fotograferen. Want alleen op die manier kan je écht laten zien hoe groot die bomen zijn. Op gegeven moment bereikten we de splitsing van de West Ridge Trail met de Zig Zag Trail. Voor ons het teken dat het zwaarste deel van de wandeling nu achter de rug was, vanaf hier zou het deels berg af zijn, terwijl we ook nog een vrij vlak gedeelte zouden tegenkomen. Nu vind ik berg af vaak nog lastiger dan berg op, maar dat viel tijdens deze wandeling gelukkig heel erg mee. We hadden hier niet te maken met de rotsachtige ondergrond die het me tijdens de hikes in Columbia River Gorge toch wel diverse keren vrij lastig had gemaakt, een gelijkmatig bospad loopt toch heel wat makkelijker. Zelfs berg af.

Een van de mooiste delen van onze wandeling kwam halverwege, toen we afdaalden via de Zig Zag Trail. Monster Redwoods, zo noemen ze de bomen die hier staan. En dat zegt al genoeg, denk ik zo. Niet alleen de grootte van de bomen was indrukwekkend, ook de kleinere details waren mooi om te zien. Zoals de boomschors, bijvoorbeeld. Het pad waarover we weer terugliepen naar het Visitor Center heette de Prairie Creek Trail. Ook hier werden we getrakteerd op twee bijzonder mooie groepen Redwoods. En zowaar ook nog, tot onze grote verrassing, op een klein gebied met regenwoudachtige begroeiïng.

We hebben wel genoteerd hoe laat we aan de trail begonnen, maar helaas niet hoe laat dat we weer terugwaren bij het Visitor Center. Dus hoe lang we over deze ruim 9 kilometer lange wandeling hebben gedaan, weet ik niet. Wel lang in elk geval, want we hebben uiteraard heel veel stilgestaan om foto’s te maken en ik ben ook regelmatig even op een bankje of een boomstronk gaan zitten om mijn voeten wat rust te gunnen. En al die tijd was de prachtige omgeving helemaal alleen voor ons, we hebben urenlang geen mens gezien……
 

Dag 17 : maandag 13 mei: crescent city - redwood national park - eureka

Gereden:  131 mijl

Copyright © www.ontdek-amerika.nlAls je grote Redwoods wilt zien, dan kan je er voor kiezen om een lange trail te lopen zoals wij gisteren hadden gedaan. Maar je kan natuurlijk ook lekker lui in je auto blijven zitten, en de Howland Hill Road gaan rijden. Die smalle, onverharde weg met links en rechts ervan de meest prachtige bomen pal er naast……. Negen jaar geleden hadden we hier ook al gereden, maar dat de weg zó ontzettend mooi was, nee dat wist ik echt niet meer. Zomaar langs de kant van de weg hebben we ons ontbijt verorberd, terwijl we ondertussen een heel filosofisch gesprek hadden over wat de bomen allemaal te vertellen zouden hebben, als ze konden praten. Niet zo heel veel, waarschijnlijk, zo dachten we. Want hoe vaak zou er tijdens de afgelopen honderden jaren nou net op deze ene plek iets noemenswaardig zijn gebeurd? ’t Is dus eigenlijk best wel saai om een Redwoodboom te zijn, was onze conclusie…… Tja, dit soort gesprekken krijg je hè, als je al twee-en-een-halve week gedurende 24 uur per dag bij elkaar bent……

We vroegen ons af of er nog meer van dit soort wegen te vinden zouden zijn. Natuurlijk kenden we al wel de Cal Barrell Road en de Davison Road, van ons vorige bezoek hier aan het park. Maar misschien zouden er nog wel meer van dit soort juweeltjes ergens tussen de bomen verborgen liggen. We besloten om eens navraag te gaan doen in het Tourist Information Center in Crescent City. We werden te woord gestaan door Ralph, de vriendelijke, behulpzame en al ruimschoots gepensioneerde Ralph. Die lieve man begon zo enthousiast te vertellen over deze omgeving, we kwamen echt van alles te weten. Hij vertelde hoe geweldig het is dat de commercie rondom Redwood nog niet de overhand heeft, hoe een uit Redwood-hout opgetrokken huis van een van zijn vrienden ooit een brand doorstond, hoe zijn eigen gezondheid er op vooruit was gegaan sinds hij jaren geleden hier was komen wonen, hoe we het beste naar Humboldt Redwoods State Park konden rijden, welke rol de Russen in de geschiedenis van de kust van California hadden gespeeld, enzovoort, enzovoort…….. enzovoort, enzovoort……… enzovoort………. Een paar maal probeerden we op een nette manier het gesprek af te breken, maar het lukte niet…….. Ralph hield gewoonweg niet meer op met praten. Na een half uur (!) hadden we toch echt genoeg biologie- en geschiedenisles gehad, Hans pakte de vele folders die Ralph ondertussen voor ons op de balie had uitgespreid en vroeg of we die mochten hebben. Dat mocht, ’t was allemaal gratis, benadrukte hij. En dat was het moment waarop we er tussendoor konden komen, we bedankten hem vriendelijk voor de informatie en zijn er toen snel vandoor gegaan. Er was nu nog maar één ding dat we niet wisten…… namelijk of er nog meer van die prachtige dirtroads in deze omgeving te vinden waren!

Copyright © www.ontdek-amerika.nlNatuurlijk zijn er volop wandelmogelijkheden in Redwood National Park. Maar wij hadden allebei een ‘liever lui dan moe’-gevoel, dus een flinke hike zat er niet in, vandaag. Een korte wandeling zou nog wel moeten lukken, tijdens ons vorige bezoek hier hadden we erg genoten van de Fern Canyon Trail dus die wilden we graag nog een keer doen. En nu we toch bezig waren met herhalen, konden we ook best nog eens de Cal Barrel Road gaan bekijken, toch! Het begin van de weg was makkelijk te vinden, we sloegen linksaf en wilden meteen daarna via een bocht weer links gaan. Maar daar hield dit avontuur meteen al op, een afgesloten hek versperde ons de weg. Chips, dat was een tegenvaller.

We besloten om de weg een klein stukje te voet in te gaan en al snel zagen we wat de reden was van de afsluiting: er was sprake van diepe spoorvorming. Zelfs met een fatsoenlijke high clearance zou het lastig zijn om hier te rijden. Omdat we te voet waren, konden we uiteraard niet de hele Cal Barrel Road zien. Al zijn we wel aanmerkelijk verder gelopen dan we vooraf hadden afgesproken, je wilt toch steeds net even om de volgende bocht heenkijken….  Wat ons vooral opviel, dat waren de boomstammen waarvan de schors wel haast gevlochten leek. Sommige van die vlechtwerkjes waren bruin van kleur, maar er waren er ook bij die helemaal groen uitgeslagen waren. De meest opvallende boom was aan één kant van boven naar beneden toe opengespleten. De binnenzijde was helemaal zwart geblakerd, het was duidelijk dat deze boom ooit door de bliksem was geraakt. Verder zagen we heel veel varens en andere planten langs de weg, ook een mooie nurse log, dat is een omgevallen boom waarop nieuw plantenleven is ontstaan.

Copyright © www.ontdek-amerika.nlEen paar minuten nadat we de Cal Barrel Road achter ons lieten, bereikten we de Davison Road. Een van de allereerste dirtroads die we ooit hebben gereden! Destijds waren we ontzettend enthousiast over deze route, de met grijs stof bedekte varens, de zonnestralen die door het opwaaiende stof gefilterd werden, we vonden het allemaal even prachtig. Maar onze herinnering sloot niet aan bij het plaatje dat we nu te zien kregen….. het wat mystieke sfeertje van toen ontbrak deze keer helemaal.  De Davison Road eindigt bij het strand, bij Gold Bluffs Beach, om precies te zijn. Op het moment dat we het pad dat parallel loopt aan het strand op wilden rijden, werden we door een jonge Ranger gewaarschuwd. Er zou daar een grote mannetjes-elk zijn gesignaleerd, we moesten vooral niet te dicht bij dat beest in de buurt komen. Nou, geloof me, dat waren we zeker niet van plan! Een stukje verder zagen we het beest inderdaad langs het pad staan, hij was indrukwekkend groot en erg mooi om te zien. Gelukkig zaten we veilig en wel in onze auto, alleen jammer dat onze fotospullen achterin lagen dus we konden hem niet op de foto zetten.

Fern Canyon is een korte, ondiepe kloof waar een smal kreekje doorheen stroomt, de wanden van de kloof zijn begroeid met mossen en varens. Het is duidelijk dat het kreekje er soms heel wat minder onschuldig uit zal zien, want overal in de kloof lag het bezaaid met takken en boomstammen die ooit door het water moeten zijn meegevoerd. Voor ons gevoel was er best wel wat veranderd, tijdens de afgelopen negen jaar. Juist dat wat de kloof z’n charme geeft, de vele varens, dat ontbrak nu enigszins. Er waren wel varens te zien hoor, maar het was niet die dichte groene wandbekleding van de vorige keer (we hebben dat thuis nog eens gecheckt, door het met de foto’s van toen te vergelijken). Er lagen ook veel meer boomstammen, waardoor het totaalplaatje wat rommelig oogde. We moesten het kreekje heel vaak oversteken, de vorige keer lagen er overal keurige plankjes waar we overheen konden lopen, maar nu moest er gebalanceerd worden via provisorisch neergelegde takken en half verrotte plankjes. Voor Hans geen probleem, maar voor die wiebelvoeten van mij was het toch een hele lastige opgave. Op gegeven moment ben ik maar gewoon het water ingestapt, liever natte voeten dan zo meteen een heel nat pak als ik mijn evenwicht niet zou kunnen bewaren……..

Copyright © www.ontdek-amerika.nlVia de bovenzijde van de canyon zijn we teruggelopen naar de parkeerplaats. En zowaar, het enthousiasme dat tijdens onze wandeling door Fern Canyon helemaal ontbrak, kwam hier zomaar spontaan wél opzetten. Het bos waar we nu  doorheen liepen bestond niet uit majestueuze Redwoods, maar uit talloze smalle bomen die heel dicht opeen groeiden. Veel bomen hadden korte dunne zijtakken die horizontaal uitstaken, en die met groene mossen waren bedekt. Ik mocht van Hans weer als fotomodel fungeren, of ik maar even 10 of 12 seconden doodstil wilde blijven staan….. Ik moet zeggen, ik heb nu heel wat respect gekregen voor de mensen die als “Living Statue” aan wedstrijden deelnemen! Nadat we – met matig succes – geprobeerd hadden de prachtige dieptewerking van dit bos op de gevoelige plaat vast te leggen, gingen we terug naar de auto. Waar ik mijn kletsnatte schoenen en sokken voor droge exemplaren heb omgeruild. Tijdens de rit terug konden we nog een close-up foto maken van een vrouwtjes elk die direct naast het pad wat smakelijke plantjes stond te verorberen, het imposante mannetje liet zich helaas niet meer zien.

We namen afscheid van Redwood National Park, een klein uur later arriveerden we in de plaats Eureka waar we wilden gaan overnachten. De Super 8 zag er heel standaard uit, dus stapten we bij het kantoortje naar binnen en vroegen of ze nog een kamer op de begane grond voor ons beschikbaar hadden. Ja, dat hadden ze. We moesten even met de auto om het kantoortje heenrijden, onze kamer lag aan de achterzijde.

Cultuurschok……. Van de normaal uitziende voorkant belandden we in een achterbuurtachtig steegje, compleet met uitpuilende afvalcontainers en een jonge vrouw met haveloze kleding aan, die luid scheldend rondstrompelde. Duidelijk een zwerfster, verslaafd aan heroïne, alcohol of weet ik veel wat….. Even later zagen we nog twee zwervers door het steegje lopen. We twijfelden of we hier wel veilig zaten, een gevoel waar we gelukkig niet vaak last van hebben tijdens onze USA-vakanties. Hans checkte onze motelkamerdeur, en ook die van de naastgelegen kamers. Nergens zag hij braaksporen, en dat stelde ons net genoeg gerust om de nacht toch maar hier door te gaan brengen. Al hebben we wel voor het eerst onze auto echt helemaal leeggehaald!

Copyright © www.ontdek-amerika.nlWe hadden nog tijd genoeg over om een rondje Eureka te doen. Voor de opvallende Victoriaanse huizen die daar te vinden zijn, en voor de mooie muurtekeningen. De huizen, met hun torentjes en tierelantijntjes, en geschilderd in roze, blauw of groen, zouden in de Efteling niet misstaan. Hmmm, ik geloof dat dit niet helemaal onze smaak was. Maar ja, als je in Eureka  bent moet je ze wel even gezien hebben, toch. De muurschilderingen boeiden ons oneindig veel meer. We hadden op internet al wat voorverkenning gedaan, zodat we wisten in welke straten we ze zouden kunnen vinden. Ik was de navigator (met een beetje hulp van TomTom), en Hans uiteraard de chauffeur. En zo gingen we dus op zoek..... Meteen al bij de eerste mural stuitten we op een probleem, de tekening van vier werkpaarden stond op de muur van een bedrijf, op een afgesloten terrein. We hebben er wat kunst- en vliegwerk voor uit moeten voeren om de tekening te kunnen fotograferen, Hans reed de auto achteruit tot heel dicht bij het hek, vervolgens ging hij op de bumper staan en terwijl ik hem ondersteunde maakte hij de foto’s, over het hek heen.

De overige muurschilderingen waren gelukkig allemaal in en rondom het centrum van Eureka te vinden. Onze favoriet was een lange tekening waar we Louis Armstrong al spelend op zijn trompet konden bewonderen, met direct naast hem een zeer geslaagd clownsgezicht, een danseres, een portret van William Shakespeare en een close-up van piano spelende handen. Echt knap hoor, dat iemand zoiets kan maken. Terwijl we aan ons rondje Eureka bezig waren, viel het ons op hoe ontzettend veel zwervers er hier rondliepen. We zagen er tientallen, over het algemeen vrij jonge mensen die – voor zover wij dat konden beoordelen – allemaal verslaafd waren. Een totaal vervallen motel was blijkbaar door hen in beslag genomen, er zat een hele groep op de galerij. Wat een tegenstelling, aan de ene kant de kitscherige pracht en praal van de Victoriaanse huizen, aan de andere kant de trieste aanblik van deze aan lager wal geraakte mensen. Nee, Eureka was bepaald niet onze favoriete overnachtingsplaats.

 
Copyright © www.ontdek-amerika.nl
Mural (Eureka, California)
 
Dag 18 : dinsdag 14 mei : eureka - ferndale - humbolt redwoods state park - willits

Gereden:  161 mijl

Om zes uur ’s ochtends werden we allebei wakker omdat de vloer van onze kamer trilde….. Oorzaak: een continu zacht dreunend geluid. In eerste instantie hadden we geen idee wat het was. Hans ging op onderzoek uit, en merkte dat het geluid afkomstig was uit de ruimte direct naast onze kamer. Blijkbaar was dat de wasruimte van het motel, en waren daar de wasmachines aangezet. Waarmee deze Super 8 zich definitief van een prominente plek op ons ‘slechte motels’-lijstje verzekerde. Dat we even later bij het kantoor aan een gesloten deur kwamen – er hing een briefje waarop stond dat de receptionist binnen 10 minuten terug zou zijn -   zorgde voor nog een extra minpuntje. Verdorie, dan wil je weg, en kan je niet eens uitchecken!

Copyright © www.ontdek-amerika.nlWe hadden onze route in Eureka zo gepland dat we onderweg nog twee muurschilderingen tegen zouden komen, en vooral de eerste daarvan bleek fantastisch mooi te zijn. Het stond op de zijmuur van een gebouw, een winkelpand. Er werd een ouderwets tankstation afgebeeld, de echte ramen van het pand waren heel ingenieus in de tekening verwerkt. Ook de dieptewerking was bijzonder goed, hoewel het gewoon een tweedimensionaal plaatje was leek het of het getekende gebouw een heus dak en een echte zijmuur had. De tekening had een heerlijk jaren ’50-sfeertje, het was dan ook heel jammer dat er een gewone hedendaagse auto net voor stond geparkeerd. Dat vloekte samen! We konden dan ook niet het totale plaatje in één keer op de foto zetten. Maar ’t was wel heel leuk dat er net een voetganger voorbij kwam lopen die wel haast in het plaatje thuis leek te horen.

Een stukje verderop vonden we de tweede muurschildering, die bestond uit twee taferelen van mannen die een ruige riviertocht maakten. De afbeeldingen spraken ons veel minder aan dan die van het oude tankstation. Maar één detail vonden we wel heel leuk, direct naast een van de beide panelen was de afbeelding van een man geschilderd die naar de mural stond te kijken. Ik heb nog even gezellig met hem staan te kletsen (zie grote foto's).

Zo, nu konden we Eureka dan toch echt achter ons laten. Gelukkig! Op naar het heel wat mooiere plaatsje Ferndale, dat net zoals Eureka bekend staat om de vele Victoriaanse huizen, maar waar de zwervers en het slechte motel gelukkig ontbreken. We vinden oude begraafplaatsen vaak erg sfeervol, ons eerste doel was dan ook de historische Ferndale Cemetery. Copyright © www.ontdek-amerika.nlHet kerkhof bleek op de helling van een heuvel te liggen, dankzij het hoogteverschil was het totaalplaatje met al die oude graven heel mooi. Er stonden diverse grote, bloeiende rhododendrons, dat gaf veel kleur tussen al het grijs van de grafstenen. We hebben ook nog even het prachtige witte kerkje van Ferndale bezocht. We konden er zelfs zomaar even naar binnen toe lopen, het interieur bleek al net zo wit te zijn als de buitenzijde. Met een wandeling door het historische centrum hebben we ons korte bezoek aan dit vriendelijke plaatsje afgesloten.

Negen jaar geleden was de Avenue of the Giants, de 32 mijl lange autoroute die door een aantal Redwoodbossen loopt, een van de hoogtepunten van onze vakantie. Destijds hadden we er niet veel tijd voor uitgetrokken, dat moest deze keer beter. Ik had dan ook diverse hikes uitgekozen, zodat we nu iets méér zouden kunnen zien dan de bomen die direct langs de weg staan. We begonnen met de Grieg French Bell Trail, niet omdat de bomen zo heel bijzonder zouden zijn, maar omdat de bodem daar bedekt is door een prachtig groen tapijt. Een prima keuze, zo bleek al snel. Het groene vloerkleed lag er ontzettend mooi bij, en het was heel leuk om zomaar wat door dit kleine gebied rond te dwalen en de meest fotogenieke paadjes tussen het groen te zoeken. Copyright © www.ontdek-amerika.nlLiefst zonder zonnevlekken erin, dat bleek nog de moeilijkste opgave te zijn. Overal lagen kleine paadjes kriskras door elkaar heen, we raakten al snel onze oriëntatie kwijt. Wat overigens geen enkel probleem was, het gebied was zo klein dat het geluid van de voorbijrijdende auto’s al genoeg navigatie bleek te zijn. We liepen zo simpel naar de weg terug, een stukje verderop zagen we onze auto alweer staan.

We namen nu een zijweg van de Avenue of the Giants, ons doel was een gebied dat The Big Tree Area wordt genoemd. Na ruim 4 mijl bereikte we de parkeerplaats, direct naast de vrij brede Bull Creek. De Redwoods die we wilden gaan bekijken lagen aan de overkant van die kreek, en het zou heel handig zijn geweest als de brug waarover ik had gelezen er ook daadwerkelijk had gelegen. Maar in plaats van een brug lag er een boomstam over het water heen, dat betekende dus schuifelen en balanceren om de overkant met droge voeten te kunnen bereiken. En dat lukte. Het bos lag hoger dan de oever, we moesten dus nog ergens een klein stukje omhoog klimmen om de hike te kunnen vervolgen. Maar waar precies, dat was erg onduidelijk. Ik pakte het blad met de routebeschrijving die ik thuis had uitgeprint er nog maar eens bij, maar er stond niets herkenbaars op vermeld. Terwijl we zo al zoekend in het rond keken, drong het tot ons door dat er hier nog maar kort geleden een flash flood moest zijn geweest. Waardoor het begin van de trail was weggespoeld, het bruggetje zal er ongetwijfeld ook het slachtoffer van zijn geweest. We vonden een plek waar we omhoog konden klimmen, en daar zagen we gelukkig ook het pad dat we moesten hebben. Meteen al kwamen we uit bij een van de voornaamste trekpleisters van dit gebied, The Giant Tree. Honderd-en-elf meter hoog, een hele jongen dus! We liepen verder het bos in, de Redwoods hier waren minder groot maar jee, wat waren het er véél….. Links, rechts, voor, achter, het was één en al Redwood en ze stonden ook nog eens heel dicht op elkaar.  Eén massa donkere boomstammen met fel zonlicht daar tussendoor, mooi om er doorheen te lopen maar als fotografie-onderwerp absoluut geen succes.

We reden terug naar the Avenue of the Giants voor de derde wandeling van vandaag. In The Big Tree Area was het lekker rustig, daar hadden we maar enkele andere bezoekers gezien. Maar hier, in Founders Grove, was het file lopen tussen de vele andere toeristen.Tja, dat konden we natuurlijk verwachten van een supermakkelijke trail die direct langs de doorgaande route begint. Copyright © www.ontdek-amerika.nlNu moet ik eerlijk toegeven dat deze wandeling geen onuitwisbare herinnering bij ons heeft achtergelaten, natuurlijk zagen we ook hier mooie Redwoodbomen maar er zaten geen echte blikvangers tussen die om onze speciale aandacht vroegen.

Helaas moet ik hier nu schrijven dat een eerste indruk niet noodzakelijkerwijs ook een betrouwbare indruk is. Negen jaar geleden waren we zo laaiend enthousiast over Avenue of the Giants, we verwachtten nu echt om weer één en al hoge bomen te zien, en een prachtig kronkelende weg daar tussendoor. Maar de werkelijkheid was anders, op heel veel plekken stonden er helemaal geen Redwoods langs de weg en daar waar we ze wel tegenkwamen misten we de fotogenieke bochtjes die er – afgaande op onze herinnering – toch eigenlijk wel hadden moeten zijn. Als deze route je eerste kennismaking met de Redwoods vormt, zoals dat voor ons destijds dus het geval was, dan is het zeker wel indrukwekkend. Maar als je het echte Redwood National Park hebt gezien, en de prachtige Newton B. Drury Scenic Parkway hebt gereden, dan wordt de Avenue daardoor toch wel tot een middelmaatje gedegradeerd.

We reden verder naar het zuiden, het was onze bedoeling om in de plaats Ukiah te gaan overnachten. Ter hoogte van de plaats Laytonville maakten we nog even iets heel erg moois mee: een grote roofvogel vloog plotseling voor onze auto door en draaide daar een paar bochten, zwevend op de thermiek. Het duurde maar een paar seconden, maar het was wel een prachtige ervaring. Even later reden we door het kleine plaatsje Willits, en zomaar spontaan besloten we om niet naar Ukiah door te rijden maar om hier te gaan overnachten. Na de slechte motelervaring van de afgelopen nacht was het nu wel heel erg aangenaam dat we in The Old West Inn aan Main Street belandden, wat een leuk motel was dit. Helemaal in western-sfeer, met een groen grasveld tussen de kamers en een zonnig terrasje daarnaast. Heel veel rustmomenten nemen wij niet, tijdens onze vakanties, maar dat terrasje stond ons nu toch wel heel uitnodigend aan te kijken. We hebben er een tijdlang zomaar zitten te niksen, en geloof me, dat was héérlijk!
 
Dag 19 : woensdag 15 mei : willits - montgomery woods snr - salt point sp - bowling ball beach - gualala

Gereden:  166 mijl

Copyright © www.ontdek-amerika.nlSoms zie je borden langs de weg staan met de tekst “Report Drunk Drivers”. Hans z’n opmerking van deze ochtend was dat ze hem ook wel zouden kunnen aangeven, zo was hij over de weg aan het slingeren met onze auto. Oorzaak: geen drank, maar een oneindig aantal bochten. De Orr Springs Road was een van de meest bochtige weggetjes die we ooit gereden hebben, er zat haast geen recht stuk tussen. Prachtig zoals we vanaf de hoog gelegen gedeeltes de glooiende heuvels in konden kijken, alleen al deze aanrijroute maakte onze ochtend tot een succes.

Na al het gekringel bereikten we de parkeerplaats van Montgomery Woods State Natural Reserve, een Redwoodpark dat op het allerlaatste moment nog in ons roadbook terecht was gekomen. Niet vanwege de bomen, die hadden we natuurlijk in Redwood National Park al volop gezien, maar vanwege de prachtige combinatie van de Redwoods met kleine waterpoelen en een kreekje. De foto´s die we daarvan hadden gevonden zagen er veelbelovend uit.

Op de parkeerplaats van het park stond een bord met een verontrustende mededeling. Er zouden de laatste tijd vaak auto-inbraken plaatsvinden, zo stond er vermeld. Niet leuk om zoiets te lezen als je net op het punt staat om aan een wandeling te beginnen. Maar ach, bij Shi Shi Beach hadden we de auto veel langer op een ‘gevaarlijke’ plek moeten laten staan en daar was het ook allemaal goed gegaan. Dus ook nu lieten we ons niet afschrikken, we gingen gewoon op pad.

De eerste paar honderd meter moesten we klimmen. Flink klimmen zelfs, het pad ging best wel steil omhoog. Eenmaal boven bereikten we een open plek met hoge Redwoods er omheen, met grote knoesten aan de onderzijde van de stam. Zo, dit was een indrukwekkende binnenkomst! We moesten even zoeken hoe de trail vanaf hier verder ging, toen we het pad eenmaal gevonden hadden ging het verder heel gemakkelijk. In 2008 heeft er een flinke brand gewoed, en dat was uiteraard nog heel goed te zien. Vooral in het begin kwamen we veel zwartgeblakerde bomen tegen, maar ook verderop waren de gevolgen van de brand nog duidelijk zichtbaar. Via een paar bruggetjes staken we een moerassig gedeelte over. Of, beter gezegd, het gebied dat normaal gesproken vrij moerassig is. We hadden pech dat 2013 tot nu toe heel droog was verlopen, er stond duidelijk veel minder water dan op het moment dat de foto’s die we op internet hadden gezien waren gemaakt. Geen mooie combinatie dus van bomen en water, waar we op hadden gehoopt. Maar toch waren we dik tevreden met deze wandeling hoor, het was een prima afsluiting van onze vier Redwood-dagen. En dat goede gevoel werd nog beter toen we de auto ongeschonden op de parkeerplaats aantroffen!

Copyright © www.ontdek-amerika.nlWe wilden in het kleine kustplaatsje Gualala gaan overnachten. En omdat we het niet aandurfden om daar op de bonnefooi naar toe te gaan, hadden we alvast een kamer gereserveerd. Toen we in Gualala arriveerden was het nog veel te vroeg om al in te checken, we reden ons motel dan ook voorbij. Eerst maar eens gaan kijken of Salt Point State Park, een stukje verder naar het zuiden, ons net zo goed zou bevallen als het vergelijkbare Bean Hollow State Beach dat we drie jaar geleden hadden bezocht.

Vanwege de bezuinigingen waren sommige delen van Salt Point State Park afgesloten. En laat daar nou net Stump Beach bij zitten, het gedeelte van het park waarin wij het meest waren geïnteresseerd. We hadden thuis op Google Earth al gezien dat de parkeerplaats met een hek was afgesloten, maar ook dat er daar vlakbij wel een beperkt aantal pull-outs langs de weg lagen. Parkeren leek dus geen probleem te zijn. Maar of de 400 meter lange trail naar Stump Beach toegankelijk zou zijn, dat wisten we dus niet. En er was maar één manier om daar achter te komen, namelijk door het gewoon maar eens ter plekke uit te proberen.

Het begon goed, we vonden een vrije pull-out dicht bij de afgesloten parkeerplaats. De trail naar het strand was makkelijk te vinden en goed begaanbaar. Alleen het allerlaatste stukje, daar werd het wel even lastig. We moesten daar een stuk omlaag klimmen, en het was duidelijk dat het pad niet meer werd onderhouden. Door erosie was de afdaling helemaal verbrokkeld, het was dan ook alleen maar mogelijk met een beetje kunst- en vliegwerk beneden te komen. En ja, wat nu…… nergens zagen we de mooie tafoni-rotsen waarnaar we op zoek waren…… We zagen wel een pad dat behoorlijk steil omhoog ging, aan de linkerkant van het strandje. Hans besloot om op verkenning uit te gaan, we hadden onze portofoons bij ons dus hij zou het me laten weten als ik de klim omhoog ook moest gaan wagen. Terwijl ik op zijn berichtje wachtte, keek ik of ik ergens een beschut plekje zou kunnen vinden. Want het was ijzig koud daar aan de kust, en de keiharde wind blies die kou dwars door m’n fleecejack heen…..

Copyright © www.ontdek-amerika.nlNa een tijdje liet Hans me weten dat ik ook boven moest komen. Dus wind en kou trotserend worstelde ik mezelf omhoog, toen ik de top van de klif bereikte werd het pad gelukkig weer vlak. Voor me – een heel stuk lager dan waar ik stond – zag ik de oceaan. En rechts lag het zandstrandje. Hans zag ik nergens, maar de enige mogelijkheid was om de rand van de klif naar links toe te volgen dus dat heb ik toen maar gedaan. En zo zag ik op gegeven moment de tafoni-rotsen verschijnen, en hoe verder ik liep, hoe meer het er werden. En ze werden ook nog eens steeds mooier!

Hans was uiteraard al druk bezig met het fotograferen van al dat moois. Hij vertelde me dat hij eerst nog even had getwijfeld of de onderneming wel de moeite waard was, maar wat was hij blij dat hij ondanks die aarzeling toch nog een stuk was doorgelopen. En ik kon hem alleen maar gelijk geven, Salt Point State Park mag tot de hoogtepunten van onze vakantie worden gerekend! Alleen al al die kleuren: we zagen rotsen in allerlei tinten grijs, van heel licht tot heel donker. Met daar tussendoor ook veel lichtbruin gesteente. Aan de ene kant omlijst door velden vol met gele en paarse bloemetjes, terwijl aan de andere kant het blauwe oceaanwater en de witte schuimkoppen van de branding te zien waren. De grillig gevormde rotsen zaten op veel plaatsen vol met kleine en wat grotere gaten, de zogenaamde tafoni. Volgens de geleerde dames en heren zouden deze gaten zijn ontstaan doordat er water in de rotsen is gesijpeld, waarna door een chemische reactie het gesteente van binnenuit is uitgehold. Ondertussen vindt aan de buitenzijde ook nog de gewone erosie plaats, waardoor het gesteente rondom de gaten wegslijt en de gaten dus aan de buitenzijde zichtbaar worden. En dat heeft weer tot gevolg dat Hans en Henriëtte vanuit het verre Nederland helemaal naar Noord-California reizen om dat verschijnsel te gaan bekijken….

Copyright © www.ontdek-amerika.nlDit was een gebied waar we zomaar rond konden dwalen, zonder trail, zonder pad, gewoon lekker zelf op zoek gaan naar de meest fotogenieke details. Zo was het bijvoorbeeld erg leuk dat we zelfs een heuse arch vonden. We genoten volop, dit is een van onze meest favoriete manieren van ‘Amerika beleven’.

Op gegeven moment hoorden we een helikopter aankomen. Die begon rondjes te cirkelen precies boven ons, we vroegen ons op gegeven moment zelfs af of ze het op ons gemunt hadden. Waren we hier misschien illegaal? De parkeerplaats was weliswaar afgesloten, maar voor zover we wisten was het niet verboden om dit gebied in te lopen. Die helikopter bleef steeds maar terugkomen, dat was best irritant. Maar uiteindelijk vloog ie toch weg, en hadden wij onze rust weer terug. We zagen nu wel in de verte twee wandelaars aankomen, niet vanaf de noordelijke kant waar wij vandaan waren gekomen maar helemaal vanaf het zuiden. Toen ze dichterbij waren zagen we dat het gewoon toeristen waren, geen Rangers dus die door de bemanning van de helikopter op onze aanwezigheid waren geattendeerd. Zo, die twee dames hadden een flinke wandeling achter de rug, de dichtstbijzijnde trailhead vanaf de zuidzijde lag hier immers best een eind vandaan.

Nog één prachtig moment maakten we mee. Gisteren zagen we een roofvogel voor onze auto vliegen, nu waren we getuige van een andere roofvogel die vlak boven onze hoofden een hele show weggaf. Wat is dat indrukwekkend, zo’n prachtig beest dat zich met gespreide vleugels op de thermiek laat ronddraaien. Na een paar minuten vloog de roofvogel weg, en konden wij onze verder met onze terugtocht naar de auto.

We reden terug naar Gualala, ondertussen was het natuurlijk een heel stuk later geworden dus inchecken zou nu wel moeten lukken. De eigenaresse van het motel wilde graag weten waarom wij om een kamer op de begane grond hadden gevraagd, waren we misschien gehandicapt? Huh…..  die vraag hadden we nog nooit eerder gehoord. Zagen we er zo krakkemikkig uit, vandaag? Wat bleek, de laatste kamer die zij op de begane grond nog vrij had, was een kamer voor minder-validen. En als er vanavond nog iemand met een handicap bij het motel zou komen vragen of er een kamer vrij zou zijn, dan was zij wettelijk verplicht om die kamer aan die persoon te geven. We mochten de kamer wel hebben, maar alleen als we bereid waren om – indien nodig – later vandaag nog naar boven te verhuizen. Nou, dat risico wilden we wel nemen hoor, we hebben de kamer op de begane grond gewoon lekker aangehouden.

Montgomery Woods State Natural Reserve was de allerlaatste bezienswaardigheid die we, een paar weken geleden nog maar, aan ons roadbook hadden toegevoegd. Bowling Ball Beach was juist een van de allereerste plekjes die onze aandacht had getrokken, dat strand stond al bijna een jaar op ons verlanglijstje. We waren er eerder vandaag al langs gereden, maar toen hadden we het overgeslagen omdat het op dat moment vloed was. En om de kleine ronde rotsen waaraan het strand haar naam te danken heeft te kunnen zien, moet je er toch echt met eb naar toe.

 
Copyright © www.ontdek-amerika.nl
Bowling Ball Beach
 

En zo stonden we dus om half 8 ‘s avonds opnieuw op het strand. Bij al die bowlingballen die de natuur daar net op de rand van water en zand heeft neergelegd. Zonsondergang zou het gaan winnen van laagtij, zo wisten we al. We hoopten dat het water nog voordat het donker werd laag genoeg zou staan, zodat we dit aparte verschijnsel goed zouden kunnen zien. De kleine ronde rotsen lagen nog best ver onder water, de bovenzijde kwam bij elke terugtrekkende golf wel even boven maar het grootste deel bleef nog onzichtbaar. Langzaam aan zagen we ze verder tevoorschijn komen, waardoor het effect ook steeds leuker werd. Natuurlijk wilden we ze van zo dichtbij mogelijk fotograferen, tja dan kom je dus tot de ontdekking dat sommige golven nét even verder het strand op komen…… we moesten heel goed opletten om geen natte voeten te krijgen. Wat niet altijd even goed lukte!

We zijn op Bowling Ball Beach gebleven totdat het echt te donker werd om nog foto’s te kunnen maken. Gelukkig hadden we er aan gedacht om onze zaklamp mee te nemen, want vlak voordat we het strand verlieten moesten we over wat driftwood heen klimmen en we kregen ook nog te maken met een niet meer helemaal in tact zijnde ladder die we moesten gebruiken om weer boven op de klif te kunnen komen. Met het licht van de zaklamp erbij was dat goed te doen. Daarna nog een rit door het donker, terug naar Gualala. Straatverlichting was er niet, maar de weg was wel heel goed zichtbaar dankzij talloze reflectoren.

’t Was laat toen we we bij ons motel aankwamen. En we waren moe, ’t was een lange dag geweest. Maar wel een ontzettend mooie dag, en daar doe je het voor, toch!
 
Dag 20 : donderdag 16 mei : gualala - salt point state park - san francisco

Gereden:  174 mijl

Toen we in onze auto stapten, om 8 uur ’s ochtends, zaten er nog een dikke 100 mijl tussen ons en onze laatste overnachtingsplaats van deze vakantie, San Francisco. Onderweg kwamen we Salt Point State Park weer tegen, en omdat het ons daar gisteren zo goed was bevallen besloten we om nu ook het zuidelijke deel van dit park te gaan bekijken. Copyright © www.ontdek-amerika.nlHet bleek al snel dat we de beide delen van dit park compleet in de verkeerde volgorde hebben gezien. Bij Gerstle Cove – het zuidelijke deel - was het best mooi hoor, maar toch……Er was wel tafoni, maar veel minder dan bij Stump Beach.En er waren wel mooie rotsen, maar de vormen waren net wat minder grillig, wat minder speciaal. En ook al die vrolijke gele bloemetjes ontbraken hier. Het gebied was ook veel kleiner, waardoor dat ‘lekker ronddwalen’ dat we zo fijn vinden hier niet aan de orde was. Kortom, achteraf gezien hadden we ons dit uitstapje kunnen besparen.

Via de kustweg reden we nu verder naar het zuiden. Het weer was heel wisselvallig, op het ene moment scheen de zon volop, op het andere moment kwamen er dikke flarden mist vanuit de oceaan het land binnenwaaien. Langs de kant van de weg zagen we een man achter een schildersezel zitten, hij was blijkbaar de kustlijn aan het schilderen. Alleen was er van de kust niet veel te zien, het was hartstikke mistig daar. Waarop Hans heel droog zei: “Ik hoop maar dat ie veel grijze verf heeft meegenomen!”

Kort voor we San Francisco bereikten, zijn we voor een omweggetje nog Point Reyes National Seashore in gereden. Met één speciaal doel, de prachtige bomenrij die daar een oprijlaan flankeert. Aan het einde van die oprijlaan staat het historische gebouw waarin ooit het radiostation RCA Coast Station KPH was gehuisvest, tegenwoordig biedt het onderdak aan medewerkers van de National Park Service. Het ging om cypressen, om de Monterey Cypress, om precies te zijn. Deze boomsoort is goed bestand tegen een zoute omgeving, vandaar dat die dus veel voorkomt in kustgebieden. De meest bekende Monterey Cypress hadden we jaren geleden al ooit gezien. Die Lone Cypress, aan de 17-Mile Drive bij de plaats Monterey, wordt wel ooit ‘de meest gefotografeerde boom ter wereld’ genoemd. Maar wat ons betreft is Cypress Row minstens net zo fotogeniek als die beroemde eenling, het was echt heel erg mooi om zoveel van die bomen in twee lange rijen achter elkaar te zien staan. Aan de bovenzijde waren ze naar elkaar toe gegroeid, waardoor de bladeren een dak boven de oprijlaan vormden. Blijkbaar waren wij niet de enige mensen die van mening zijn dat Cypress Row een mooi plaatsje in een vakantie-fotoalbum verdient, want terwijl wij onze foto’s stonden te maken kwam er een auto aanrijden met een aantal mannen erin die duidelijk hetzelfde doel hadden. Nu kan je natuurlijk niet met twee groepjes tegelijk fotograferen daar….. we gaven aan dat wij nog enkele foto’s wilden maken en daarna zou Cypress Row helemaal voor hen zijn. Ze wachtten heel even, en reden toen weg. Nou ja zeg, we houden graag rekening met andere mensen maar we hoeven toch hopelijk niet meteen weg te gaan op het moment dat er iemand anders verschijnt!

 
Copyright © www.ontdek-amerika.nl
 

Ik gaf TomTom de opdracht om ons de weg te wijzen naar de Conzelman Road, net ten noorden van San Francisco. Toen we zowat een kwartier onderweg waren, merkte Hans dat Tommie ons dringend aanraadde om om te keren. Wat bleek, we hadden een paar mijl terug al pratend en kletsend een afslag gemist! Okay, dat kan gebeuren. Even de auto keren en een stukje terugrijden, dus. We hadden het er over hoe makkelijk het autorijden tegenwoordig toch is, dankzij TomTom. Een paar jaar terug moesten de rijroutes altijd vooraf worden bestudeerd, en zat ik onderweg altijd met landkaarten voor in de auto. En nu hoefden we alleen maar een adres op het apparaat in te tikken, en voila…. de te volgen route kwam vanzelf te voorschijn. Ook TomTom bemoeide zich nu met ons gesprek:  “Probeer om te keren….” zei hij met een zachte vrouwenstem. Tja, we hadden dus weer geen van beiden op het scherm gelet…. we waren diezelfde afslag opnieuw straal voorbij gereden. Hoe stom kan je zijn!

Copyright © www.ontdek-amerika.nlEen paar jaar geleden waren we al eens naar de Conzelman Road gereden met de bedoeling om vanaf een hoog gelegen uitkijkpunt de Golden Gate Bridge te fotograferen. Wat toen, vanwege wegwerkzaamheden, niet mogelijk bleek te zijn. Vandaag deden we een nieuwe poging. We luisterden nu heel goed naar Tommie, en begeleid door een stralend zonnetje reden we rechtstreeks naar het begin van de weg toe. Laat nou net op dat moment de mist weer toeslaan……. van de hele prachtige brug was al snel niets meer te zien. Ach, niet getreurd, we hadden nog anderhalve dag San Francisco tegoed dus misschien konden we het op een later moment nog eens proberen.

We reden naar The Legion of Honor Museum. Niet voor het museum zelf, maar voor de sculptuur die daar vlakbij staat. The Holocaust Memorial is een klein maar wel indrukwekkend gedenkteken ter nagedachtenis aan de Joodse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Eén overlevende, een veel grotere groep mensen die nooit meer is thuisgekomen….. Het is geen vrolijk beeld om in je vakantieverslag op te nemen, maar toch, ik had dit zeker niet willen missen.

Copyright © www.ontdek-amerika.nlDrie jaar geleden waren we voor het laatst in San Francisco. We hadden toen een vergeefse poging gedaan om de murals waar de wijk The Mission District om bekend staat te vinden, deze keer gingen we het opnieuw proberen. Maar het geluk was niet met ons. We zagen er wel een paar, maar die waren absoluut niet boeiend. Nou, dat weten we dus voor een volgende keer. Als we ooit nog in San Francisco terugkomen, dat gaan we zeker niet meer voor die muurschilderingen. Die kunnen we beter (véél beter zelfs!) in Eindhoven gaan bekijken.

We gingen naar ons motel, de Coventry Motor Inn aan Lombard Street. Met een eigen parkeerplaats, dat is in San Francisco toch wel een absolute must. Het motel beviel ons stukken beter dan de Days Inn waar we drie jaar geleden hadden geslapen, zo’n honderd meter verderop. In de nabije omgeving zijn we op zoek gegaan naar een restaurant, we kwamen ook nog een speelgoedwinkel tegen die we natuurlijk ook niet zomaar voorbij konden lopen. Oona puzzelt heel graag, het zou leuk zijn geweest om een puzzel met een echt Amerikaans onderwerp te vinden. Cowboys, indianen, zoiets dus. Maar het enige écht Amerikaanse onderwerp dat we vonden was een  landkaartpuzzel met daarop alle staten. Niet echt iets voor een meiske van nog geen 3 jaar. Dus werd het een universele afbeelding, een grappige tekening van een stel koks in een keuken……

’s Avonds zouden we graag een stel foto’s van de Golden Gate Bridge hebben gemaakt vanaf Marshall Beach, maar helaas, het weer zat tegen. Zodoende waren we vroeger dan verwacht op onze kamer terug. We hadden nog één dag San Francisco tegoed, hopelijk zou die dag op fotogebied iets productiever verlopen dan deze middag!
 
Dag 21 : vrijdag 17 mei : san francisco

Gereden:  32 mijl

Copyright © www.ontdek-amerika.nlEn ja hoor, tijdens onze laatste vakantiedag konden we weer heel wat mooie plaatjes schieten! We begonnen de dag met een lekker ontspannend uurtje sfeer proeven in en rondom California Street. Het drukke verkeer, de vele voetgangers, de schuine straat met de Bay Bridge op de achtergrond, de chique hotels…... En de Cable Cars natuurlijk, die zelfs op dit vroege tijdstip al uitpuilden met toeristen…..

Terwijl we zomaar wat rond liepen te dwalen, kwamen we onverwacht een oud kerkje tegen. De deuren van deze Old St. Mary’s Cathedral stonden uitnodigend open, vandaar dat we er even naar binnen zijn gelopen. Het bleek een eenvoudig maar wel sfeervol kerkje te zijn, heel wat minder pompeus dan sommige andere kerken. ’t Was echt heel leuk om hier even rond te kijken. Toen we weer buiten stonden moesten we kiezen. Verder lopen via California Street (lees: verder naar beneden lopen via California Street), of hier een zijstraat nemen. Het werd de zijstraat, een lekker vlakke zijstraat! En zo liepen we zomaar ineens China Town in. Gisteren waren we speciaal – en zonder resultaat – op pad gegaan om murals te vinden. En hier kregen we die onverwacht zomaar cadeau. Een stel draken, een Boeddhafiguur; vooral de mural van een saxofoon spelende jongen vonden we erg mooi.

Thuis hadden we al informatie bij elkaar gezocht over The Grace Cathedral. Dat kerkgebouw staat vooral bekend vanwege twee op de grond aangebrachte labyrinthen, één buiten op het plein, en één binnen in de kerk. Copyright © www.ontdek-amerika.nlMensen van alle geloven, en ook niet-gelovigen, kunnen het pad van zo’n labyrinth volgen, er is maar één route mogelijk. Het wordt gezien als een soort van meditatie waaraan iedereen zijn eigen invulling kan geven: als spirituele inspiratie, om innerlijk tot rust te komen, of als een soort van pelgrimstocht bijvoorbeeld. Zelf hebben we het pad niet gelopen hoor, en we hebben het ook niemand anders zien doen. Maar blijkbaar wordt er toch wel veel gebruik van gemaakt, op sommige tijden zijn er zelfs speciaal georganiseerde labyrinth walks. Wat verder opviel in de Grace Cathedral, dat waren de vele geschilderde panelen. Waarop niet, zoals je zo vaak ziet, de Kruisweg werd afgebeeld, maar allerlei geschiedkundige gebeurtenissen. Zoals de grote brand in San Francisco, in 1906. Midden in de kerk hingen lange blauwe linten helemaal vanaf het plafond naar beneden, véél lange blauwe linten. Het bleek om een kunstwerk te gaan, met de naam Graced with Light. Als je alle linten, die door de vaste bezoekers van de kerk met de hand zijn gemaakt, in een lange rij achter elkaar zou leggen, dan zouden ze een afstand van bijna 20 mijl beslaan. Het kunstwerk zal gedurende dit jaar nog voortdurend worden uitgebreid, zo stond er op een informatiebord te lezen.

Even hebben we overwogen om te voet van The Grace Cathedral naar City Hall te gaan. Als San Francisco een mooie vlakke stad zou zijn geweest, dan hadden we dat waarschijnlijk ook wel gedaan. Maar aangezien lopen door San Francisco soms nog zwaarder is dan de meest pittige hike in de Columbia River Gorge, hield dat idee niet echt lang stand. Copyright © www.ontdek-amerika.nlGewoon lekker lui de auto in, en een stukje rijden. Dat betekende natuurlijk wel dat we opnieuw een parkeerplek moesten vinden, en dat viel in eerste instantie niet mee. Eerst wilden we de auto bij een parkeermeter direct langs de weg neerzetten; die parkeermeter wilde geen ouderwetse quarters maar een heuse echte creditcard als betaling. Behalve dan ónze creditcard, die vond hij blijkbaar niet goed genoeg. Nou, dan maar naar een parkeergarage, we wisten op welk adres er een zou zitten dus TomTom kon ons de weg wijzen. Maar nu waren het wegwerkzaamheden die ons dwars zaten, we konden de route die Tommie aangaf niet volgen en met al dat eenrichtingverkeer zaten we al snel helemaal verkeerd. Maar de aanhouder wint, na een paar rondjes rondom City Hall zagen we zowaar de ingang van een andere parkeergarage. De prijs viel ook nog eens reuze mee, dus we waren weer helemaal tevreden.

Het stadhuis van San Francisco, City Hall, is bijna 100 jaar oud. Het werd geopend in 1915, en het heeft de op vier na grootste koepel ter wereld. Die koepel heeft een diameter van 34 meter, en een hoogte van 93,7 meter. De grootste blikvanger is de Grand Staircase, de prachtige trap die bijzonder populair is bij bruidsparen. Tijdens het uur dat wij bij City Hall zijn binnengeweest, zagen we maar liefst vier net getrouwde koppels de trap gebruiken voor het maken van de trouwfoto’s. Het eerste stel werd vergezeld door een hele stoet aan bruidsmeisjes, we hebben er minstens 11 gezien, allemaal in prachtige kobaltblauwe jurken en ook allemaal met gelijksoortige chique zwarte schoenen aan. Copyright © www.ontdek-amerika.nlMet de beeldschone bruid in haar witte jurk en de trotse bruidegom in een net pak gaf dat een heel mooi plaatje, ze leken zo uit een Hollywood-film over The Rich and Famous vandaan te komen. Wat een verschil met het derde paar dat we zagen, twee veertigers in heel eenvoudige kleding met niet meer dan vier of vijf sober geklede mensen als gezelschap. Je mag op veel plekken in City Hall vrij rondlopen en fotograferen, we hebben ons dan ook heerlijk uitgeleefd met al die prachtige details die overal in de muren en pilaren zijn verwerkt. We kwamen ook nog een borstbeeld tegen van Harvey Milk. Nog niet zo lang geleden zouden we dit beeld voorbij zijn gelopen zonder er verder aandacht aan te schenken. Maar dankzij de indrukwekkende film Milk, met mijn favoriete acteur Sean Penn in de hoofdrol, wisten we nu dat Harvey Milk de eerste openlijk homoseksuele politicus in de staat California was. En dat hij in 1978, hier in de City Hall, door een van zijn tegenstanders werd doodgeschoten. Zo’n borstbeeld kreeg toch net even wat meer betekenis voor ons, nu we het verhaal er achter kenden.

We reden naar het Golden Gate Park. Onderweg zagen we een kerk die er van de buitenzijde erg mooi uitzag, en omdat we zowaar ook nog een vrije parkeerplek zagen besloten we om er heel kort even naar binnen te gaan. Er zaten diverse mensen in de kerkbanken te bidden daarom vonden we het niet echt gepast om overal rond te gaan lopen en te gaan fotograferen. We hebben ons dan ook beperkt tot het maken van een totaalplaatje, waarbij we vooral hoopten dat de mooie houten afwerking van het plafond daarop goed over zou komen. De naam van de kerk moeten we natuurlijk ook nog even noemen: het was de St. Dominic’s Catholic Church, established in 1873.

Copyright © www.ontdek-amerika.nlOok in het Golden Gate Park hadden we weer geluk met het parkeren, blijkbaar was er net een auto weggereden want er was langs de lange John F. Kennedy Drive precies één plekje vrij. En dat plekje was voor ons! We gingen nu te voet het park in, ons doel was The Japanese Tea Garden. Het was niet goedkoop om daar naar binnen te gaan, we moesten maar liefst 7 dollar per persoon betalen. Dat zou niet erg zijn geweest als de Tea Garden aan onze verwachtingen zou hebben voldaan, maar helaas, dat deed ie dus niet. Het was klein, ontzettend klein. We volgden de smalle paadjes tussen de vijvers en de bloemen, maar continu kwamen we weer op dezelfde plekken uit. In tien minuten tijd kan je makkelijk het hele parkje zien! De Japanse bouwwerken – waarvan de internetfoto’s ons naar deze plek hadden gelokt – bleken aan onderhoud toe te zijn. De verf was op veel plaatsen afgebladderd waardoor het er niet echt op z’n mooist uit zag. Voor de foto’s was dit overigens best wel op te lossen: we moesten onze plaatjes gewoon niet van al te dichtbij nemen, dan leek het nog heel wat! Opeens hoorden we gitaarmuziek. En gezang. Al snel ontdekten we waar dat geluid vandaan kwam, op een van de bruggetjes stond een jongeman met gitaar. En voor hem stond een breeduit lachende jongedame, compleet met een rode roos in haar handen, die door hem werd toegezongen. Ja hoor, dit was dus het tweede huwelijksaanzoek waarvan we tijdens deze vakantie onverwacht getuige waren. En, gelukkig voor de muzikale jongeman, ook dit meisje zei ja! Zo kreeg ons niet zo geslaagde bezoek aan de Japanese Tea Garden toch nog een leuk tintje.

Copyright © www.ontdek-amerika.nlHet zal inmiddels wel duidelijk zijn dat we niet alleen van mooie natuur, maar ook van mooie gebouwen houden. Vandaar dus dat The Palace of Fine Arts ook prominent op onze planning stond. Niet voor het theater zelf, daar mochten we voor fotografie niet naar binnen toe. Maar wel voor de schitterende koepel die aan de buitenzijde staat. Dat de Griekse cultuur bij het ontwerp als inspiratiebron heeft gediend was duidelijk zichtbaar,  meneer de architect was er zeer goed in geslaagd om de artistieke, poëtische sfeer die hij voor ogen had over te brengen. Terwijl ik me bezighield met het fotograferen van de vele details aan de buitenzijde, probeerde Hans de koepel aan de binnenzijde op de foto te zetten. Een statief is dan altijd een bijzonder handig hulpmiddel, behalve vandaag…… het waaide zo vreselijk hard dat statief en fototoestel samen onverbiddelijk omver werden geblazen……. Zijn wij even blij dat Hans een goed reactievermogen heeft, hij kon de hele boel nog net vastpakken voordat het op de grond viel.

’t Leuke aan de Golden Gate Bridge is, dat je haar vanuit allerlei verschillende hoeken kan fotograferen. Elke keer als we in San Francisco komen, kunnen we dus weer iets nieuws proberen. Tegen zonsondergang reden we naar de kust, we parkeerden de auto bij Baker Beach en liepen daarna via de 1 kilometer lange Batteries to Bluff Trail, via allerlei trapjes en ook deels via het strand, zo ver mogelijk naar het viewpoint achteraan op Marshall Beach. Helemaal tot aan het beoogde plekje konden we niet komen, daarvoor had het eb moeten zijn. Maar dat was geen probleem, we hadden een prima zicht op de brug dus onze missie was geslaagd, we konden weer wat nieuwe foto’s van de rode dame aan onze collectie toevoegen.

In het donker reden we naar de noordzijde van de brug. Daar ligt een grote parkeerplaats vanwaar ongetwijfeld al honderdduizenden mensen hun eigen plaatje van de Golden Gate Bridge hebben gemaakt, alleen wij nog niet. Copyright © www.ontdek-amerika.nlOndanks het late tijdstip stond het ook nu nog vol met fotograferende toeristen, die allemaal in gevecht waren met de keiharde wind. Wij hebben inmiddels al heel wat ervaring met het ‘tussen de windvlagen door een foto proberen te maken’, en die tactiek hebben we ook nu weer toegepast. Leuk om de brug nu ook eens van zo dichtbij te kunnen fotograferen, met al die lichtjes.

Maar nu misten we nog steeds die ene foto, genomen vanaf dat bekende viewpoint aan de Conzelman Road. Dat het al behoorlijk laat was ondertussen, dat maakte ons niets uit. Nog een laatste photoshoot is immers veel leuker dan koffers inpakken, toch! Dus stapten we opnieuw in de auto, en reden we voor de derde keer de Conzelman Road op. En ja hoor, drie maal is dus écht scheepsrecht.  Na de mislukte pogingen van gisteren en van drie jaar geleden, stonden we nu toch eindelijk op het viewpoint aan de Conzelman Road. Temidden van een laatste groepje die-hards die net zoals wij het donker, de wind en de kou trotseerden. Het leek wel of het nóg harder was gaan waaien, ik heb het vrijwel meteen opgegeven om met mijn toestel – vanuit de hand - foto’s te maken. Maar Hans wilde uiteraard niet zonder foto hier vandaan, hij bleef het gewoon net zo lang proberen totdat hij het idee had dat er toch tenminste één bruikbaar exemplaar tussen moest zitten. Die dan de laatste foto van dit reisverslag zou moeten worden.

Maar nee, het werd dus niet de laatste foto. Want toen we naar ons motel terugreden, kwamen we weer langs The Palace of Fine Arts. En wat stond die nu prachtig in het licht, daar konden we echt niet zomaar aan voorbij rijden! Eerst liepen we naar de koepel toe voor wat close-up foto’s. Maar het was al snel duidelijk dat met dit mooie licht de van wat verderaf genomen plaatjes veel beter zouden zijn. Dus hebben we ons rondje wat uitgebreid, we zijn ook nog om de vijver heengelopen. Steeds stonden er wat bomen of struiken in de weg, het leek er even op dat het hier niet zou gaan lukken om een goed shot te vinden. Maar net op het moment dat we besloten om nu toch maar eens naar het motel te gaan, vonden we de beste fotoplek. En de foto die hieronder staat is, is dan ook niet alleen de allerlaatste foto van dit reisverslag, maar ook echt de allerlaatste foto die we tijdens deze vakantie hebben gemaakt!
 
Copyright © www.ontdek-amerika.nl
Palace of Fine Arts
 
Dag 22 en 23: zaterdag 18 mei en zondag 19 mei : san francisco - amsterdam - gerwen

Gereden:  18 mijl
Gevlogen:  een heel eind

Vliegen om 2 uur ’s middags is ideaal! We hoefden niet bij nacht en ontij ons bed uit, we hadden alle tijd om de koffers in te pakken, en onderweg naar het vliegveld konden we ook nog op ons gemak gaan ontbijten. En verder was het gewoon weer de inmiddels welbekende procedure: auto inleveren, inchecken, veiligheidscontrole….. alles ging van een leien dakje.

Ik weet dat luidruchtige kinderen bij veel reizigers op nummer 1 staat als het gaat om ergernissen tijdens het vliegen. Dan hebben wij tot nu toe toch veel geluk gehad, want tijdens onze 14 vluchten naar Amerika en de (tot op dat moment) 13 vluchten terug naar huis hebben we eigenlijk nooit veel overlast ondervonden. Okay, soms merkten we wel eens dat er kinderen in de buurt zaten, een huilende baby of een jengelende peuter, maar nog nooit hadden we dat als echt vervelend ervaren. Tja, eens moet de eerste keer zijn, toch! En dat was dus tijdens deze vlucht, van San Francisco naar Amsterdam. Slapen in het vliegtuig gaat me meestal niet goed af, maar zeker als we terugvliegen naar Nederland probeer ik toch wel altijd even m’n ogen dicht te doen. Eerst schrik ik dan elke 2 of 3 minuten wel een keer wakker, nu dus ook. Maar uiteindelijk lukte het me toch om in een wat diepere slaap terecht te komen. Totdat het jochie dat op de stoel voor me zat plotseling een aanval van hyperactiviteit kreeg……. Hij gilde, hij schreeuwde, hij sprong fanatiek op z’n stoel op en neer….. En het was toch ook wel een heel leuk spelletje om zijn zusje, dat in de stoel voor hem zat, voortdurend op haar hoofd te tikken, waardoor ook zij enthousiast mee begon te gillen……. Je snapt het al, slapen lukte echt niet meer. Ach, ik snap ook best dat het hartstikke moeilijk is om zo lang stil te moeten blijven zitten, zelfs voor volwassenen is dat al een hele opgave. Dus natuurlijk wil zo’n kind (hoe oud zal hij geweest zijn, een jaar of vier, schat ik), zich even lekker uitleven. Maar chips, waarom moet dat dan nét als ik eindelijk ben weggedoezeld…..

In het programma Hello Goodbye hebben we al vaak kunnen meekijken hoe thuisblijvers aan de ene kant van de glazen wand gespannen stonden toe te kijken naar de net gelande passagiers bij de bagagebanden, in de hoop daar hun familie of vrienden te ontwaren. Deze keer konden we datzelfde tafereel nu van de andere zijde uit meemaken, met onszelf in de hoofdrol. Wat leuk was dat zeg, om een heel ontvangstcomité achter het glas te zien staan……. Rob en Elina, Melanie en Marcel….. en voor het eerst kwam ook Oona ons op Schiphol begroeten….. Dan ben je meteen vergeten dat je na zo’n lange slapeloze vlucht toch best wel moe bent! We moesten nog even geduld hebben, het duurde vrij lang voordat onze koffers eraan kwamen rollen. Maar toen konden we elkaar dan toch echt begroeten, zonder glazen wand ertussen. En, helemaal in Hello Goodbye-stijl, sprong Oona al rennend bij opa in z’n armen……. Na deze enthousiaste begroeting zijn we nog even naar de Starbucks gegaan, even lekker bijkletsen. En natuurlijk mocht Oona meteen haar cadeautjes uitpakken, de puzzel die we in San Francisco hadden gekocht vond ze erg leuk.

We namen afscheid van Melanie, Marcel en Oona. En stapten in onze eigen auto, die wijselijk niet werd bestuurd door Hans maar door Rob. Want tijdens de rit van Amsterdam naar Gerwen hielden we onze ogen echt niet meer open!

 
Copyright © www.ontdek-amerika.nl
Bandon Beach
 

Tot besluit
Als ik onze reis in cijfers samenvat, dan ziet ’t er zo uit:  de vliegreis van Amsterdam naar Seattle was 4.916 mijl lang, met onze Jeep hebben 3.220 mijl afgelegd, en vervolgens hebben we weer heel wat mijlen in de lucht doorgebracht, tussen San Francisco en Amsterdam. Hoeveel, dat heb ik zeker weten ergens opgeschreven alleen….. ik kan die aantekening niet meer terugvinden. We hebben 2 grote steden bezocht, meer dan 10 stranden bewandeld, 34 (!) watervallen gezien, en ontelbaar veel bomen. We zijn getuige geweest van 2 huwelijksaanzoeken, hebben 4 gelukkige bruiden gezien, en we hebben zowaar zelf ook 1 keer in een honeymoonsuite overnacht. En o ja, we zijn ook nog 4 keer naar de kerk geweest. Kale rotsen waren maar karig vertegenwoordigd in deze reis, 2 rotsachtige parken is voor ons doen wel heel erg weinig!

Maar hoe hebben we dat allemaal ervaren? Dat is natuurlijk veel belangrijker dan al die cijfers, toch! Nou, onze ervaring is – zoals tijdens al onze USA-reizen – zeer positief. Voor het grootste deel, tenminste. Als we al een minpuntje moeten noemen, dan is het toch wel dat het autorijden in de staten Washington en Oregon ons minder kan bekoren dan autorijden in Utah of Arizona. En dat de kustroute, met name in het noordelijke deel van Oregon, niet aan onze verwachtingen voldeed. Maar daar staan ontzettend veel positieve ervaringen tegenover. 34 watervallen bijvoorbeeld, waaronder toppers zoals Abiqua Falls, Lemolo Falls en Toketee Falls. En de prachtige watervallen in de Columbia River Gorge, dat zijn er gewoon te veel om hier allemaal op te noemen. Andere onvergetelijke ervaringen waren onze regenachtige middag in Quinault Rain Forest, de ‘we-zijn-moe-maar-zeer-voldaan’-wandeling naar Point of the Arches op Shi Shi Beach, en de prachtige zonsondergangen in John Day Fossil Beds en bij Bandon Beach. We hebben genoten van Salt Point State Park, van Bowling Ball Beach, van de prachtige Howland Hill Road en de lange hike die we maakten in Redwood National Park. Al gaat de titel voor ‘de allermooiste boom’ toch echt naar de Giant Bigleaf Maple Tree in Olympic!

Het is weer een hele opsomming geworden, maar toch is die nog niet compleet. Want niet alleen de natuur maakte indruk op ons, ook ‘man-made’ leverde heel wat mooie plaatjes op. Zoals de Skyline van Seattle, en de prachtige City Hall en de Palace of Fine Arts in San Francisco. Ook het indrukwekkende Holocaust Memorial mag in dit rijtje niet ontbreken. Kortom, we hebben een zeer afwisselende reis achter de rug; we zijn voortdurend druk bezig geweest en hebben daardoor heel veel moois kunnen zien. Het was opnieuw een vakantie waar we veel plezier op terug kunnen kijken.

En met deze woorden is het reisverslag nu dan toch echt helemaal af!! Mooi, nu kunnen we onze energie de komende tijd gaan steken in de volgende belangrijke taak: het plannen van onze vijftiende USA-reis. Die, we kunnen het niet laten, toch weer in het zuidwesten zal gaan plaatsvinden.
 

 
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Links Contact Disclaimer