Home Nationale ParkenBezienswaardighedenUpdate
Reisverslag 2014 ~ week 1
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Inleiding

Toen we in 1990 voor het eerst naar Amerika gingen, dachten we nog dat het om een eenmalige ervaring zou gaan. Inmiddels weten we beter, met 14 reizen op de teller mogen we nu wel spreken van een heuse verslaving….. Vooral het zuiden van de staat Utah vinden we helemaal geweldig, we raken maar niet uitgekeken op het machtige rotslandschap daar. We waren het er dan ook al snel over eens dat Utah tijdens reis nummer 15 opnieuw een prominente rol in de planning zou moeten krijgen.

Ondanks ons enthousiasme was het deze keer toch best wel lastig om een route samen te stellen. In onze planning nemen we altijd bezienswaardigheden op die alleen maar bereikbaar zijn via een desolate dirtroadrit of na een lange wandeling, (of beiden!) Daar tussendoor plannen we dan graag wat eenvoudige activiteiten, drie weken lang alleen maar zware arbeid is nu eenmaal wat teveel van het goede. Maar ja, als je al voor de tiende keer naar Utah gaat, dan houdt het op gegeven moment toch wel op…… alle makkelijk bereikbare plekken die we interessant vinden hebben we inmiddels al gezien (sommige zelfs meerdere malen). Tijdens de voorbereidingen bleef ons lijstje met ‘moeilijk’ alsmaar groeien, terwijl het lijstje ‘eenvoudig’ angstvallig leeg bleef.

Uiteindelijk besloten we om alleen de eerste week echt te plannen, we zouden dan ter plekke wel zien of we in de tweede en derde week nog genoeg energie zouden hebben om ook de rest van de ambitieuze plannen uit te gaan voeren. En of dat wel of niet is gelukt, dat kan je dus lezen in het onderstaande reisverslag.

De route
Dag 1  : Amsterdam – Philadelphia – Henderson
Dag 2  : Henderson – Anniversary Canyon – Snow Canyon – St. George
Dag 3  : St. George – Yant Flat – Kanab
Dag 4  : Kanab – White Rocks – Lick Wash – Kanab
Dag 5  : Kanab – Red Canyon Slot – Boulder
Dag 6  : Boulder – Lower Calf Creek Falls – Monument Valley – Mexican Hat
Dag 7  : Mexican Hat – Seven Kivas Trail – Mexican Hat
Dag 8  : Mexican Hat – Valley of Dreams – King of Wings – Farmington
Dag 9  : Farmington – Petroglyph NM – Santa Fe – Espanola
Dag 10: Espanola – High Road to Taos – Window Rock
Dag 11: Window Rock – Venus & Cleopatra – Burnham Badlands – Bisti Badlands – Farmington
Dag 12: Farmington – Aztec Arches – Angels Peak – Farmington
Dag 13: Farmington -  Ah Shi Sle Pah – Valley of the Gods – Goosenecks SP – Mexican Hat
Dag 14: Mexican Hat – Natural Bridges NM – Boulder
Dag 15: Boulder – Little Death Hollow – Escalante
Dag 16: Escalante – Red Rock Park – Bryce Canyon NP – Tropic
Dag 17: Tropic – Bryce Canyon NP – Kanab
Dag 18: Kanab  -  Huntress Slot Canyon – Zion NP (the Narrows) – Kanab
Dag 19: Kanab – Water Canyon – Valley of Fire SP – Las Vegas
Dag 20: Las Vegas
Dag 21: Las Vegas
Dag 22: Las Vegas – Philadelphia – Amsterdam

Klik hier voor het reisverslag als pdf document.

 
Dag 1 : zaterdag 3 mei: amsterdam - Philadelphia - Henderson

Gereden:  15 mijl

We vlogen met US Airways deze keer, een primeur voor ons. Qua luxe en entertainment is deze luchtvaartmaatschappij wel een beetje in het stenen tijdperk blijven steken, behalve een film die werd vertoond op een gezamenlijk beeldscherm in het gangpad – waarop het zicht voortdurend werd geblokkeerd door voorbijlopende passagiers en cabinepersoneel – viel er niets te beleven. De e-reader bood uitkomst, ik had er een heel stel voor mij nog onbekende boeken op staan dus daar moest vast wel iets boeiends tussen zitten. Geheel willekeurig begon ik aan het boek “Ontsnapt” van Carolyn Jessop. En laat nou net dat boek een waargebeurd verhaal bevatten, dat zich afspeelt in de polygamie-sekte Fundamentalist Church of Jesus Christ of Latter Days Saints (FLDS), die gevestigd is in de plaatsen Colorado City en Hildale, op de grens van Arizona en Utah. Natuurlijk dacht ik weer terug aan dat andere boek dat ik over deze sekte heb gelezen, “Het begon toen ik veertien was” van Elissa Wall, ook dat boek las ik tijdens een vakantie waarbij we in die omgeving kwamen. Wat een toeval!

Na een paar uurtjes lezen schoof ik de e-reader even in het netje op de stoel voor me, het was tijd voor iets heel anders. Hans en ik daagden elkaar uit om woorden zoals ‘circusclown’ en ‘herfstkleuren’ zo snel mogelijk te raden, uiteraard heb ik het hier over het ouderwetse maar daarom niet minder leuke spel “Galgje”. De tijd vliegt voorbij als je daarmee bezig bent, en voor we het wisten landden we al op Philadelphia International Airport. Bij Immigration stond werkelijk helemaal niemand voor ons, de koffers lagen meteen al toen we bij de bagagecarrousel aankwamen op de band, dus in no time stonden we bij de gate vanwaar onze volgende vlucht zou gaan vertrekken. We zijn wel vaker snel door de formaliteiten heengegaan, maar dit was toch echt wel een record!

We hadden nu dus alle tijd om even de benen te strekken, wat winkeltjes te kijken, even een hapje te eten. Uiteraard namen we daar ook iets te drinken bij, we realiseerden ons te laat dat we na het “Diet Coke” ook nog “No ice, please” hadden moeten zeggen. Met als gevolg dat we een hele beker met ijsklontjes kregen, met daar tussendoor een beetje cola. Na veertien eerdere reizen hadden we beter moeten weten, toch!

Zowat een kwartier voordat we moesten gaan boarden zijn we naar onze gate gegaan. We zeiden nog tegen elkaar hoe makkelijk de heenreis tot nu toe verliep, beter kan gewoonweg niet. Ik had wel zin om nog even een stukje te lezen. Maar hé, waarom zag ik mijn e-reader niet in mijn handbagagetas zitten? Ik besefte vrijwel meteen wat er aan de hand was, dat ding zat dus nog steeds in het netje van de vliegtuigstoel van onze vorige vlucht!! Chips, daar ging ons ‘de heenreis kan niet beter beginnen’-verhaal….. Ik baalde, niet alleen vanwege de financiële strop maar ook omdat ik nu tijdens onze hele reis niets meer te lezen zou hebben. En ik vind het nog wel zo heerlijk om ’s avonds, na een lange dag autorijden en hiken, even te ontspannen met een mooi boek.

Het leek er op dat ook onze tweede vlucht, van Philadelphia naar Las Vegas, precies volgens schema zou gaan vertrekken. We zaten al helemaal startklaar in het toestel, toen we zagen dat de kleppen van de vleugel een paar keer op en neer gingen. Blijkbaar was de piloot nog wat aan het testen. Zoiets hadden we al eens eerder meegemaakt….. tijdens een van onze eerste reizen zaten we ook al in het vliegtuig toen daar aan de vleugel nog een last minute reparatie moest worden uitgevoerd. Dat had ons toen flink wat vertraging opgeleverd. In eerste instantie deden we er nog wat lacherig over, maar toen de geplande vertrektijd verstreek zonder dat het vliegtuig aanstalten maakte om bij de gate weg te taxiën, werd de gedachte dat we opnieuw in een soortgelijke situatie waren beland nadrukkelijk sterker. Op gegeven moment riep de piloot inderdaad om dat er een kleine reparatie plaats moest vinden, dat zou slechts enkele minuten gaan duren. Er liepen een paar mannen de cockpit in en uit…… en daarna bleef het weer geruime tijd angstvallig stil. Het was vooral het gebrek aan informatie dat we vervelend vonden, we begonnen zo langzamerhand te vrezen dat er echt iets mis was. Stel je voor dat we helemaal niet met dit vliegtuig zouden kunnen vertrekken….. Na lang wachten kwam er eindelijk opnieuw een mededeling: de reparatie was uitgevoerd, er moest nu alleen nog wat papierwerk in orde worden gemaakt en daarna zouden we kunnen gaan vertrekken. En ja hoor, ruim een uur na de geplande vertrektijd, kwam het vliegtuig dan toch in beweging. Dat uur vertraging was jammer, maar ach, daar zaten we verder niet mee. We waren al lang blij dat we uiteindelijk toch met dit vliegtuig naar Las Vegas konden, als we naar een ander toestel hadden gemoeten zou de vertraging nog veel groter zijn geworden.

Uiteindelijk kwamen we slechts één kwartier later dan gepland in Las Vegas aan, dus dat viel reuze mee. We haalden onze koffers van de band, stapten in de shuttlebus die ons naar het autoverhuurstation bracht, en kozen daar voor een robuuste Nissan X-Terra met hele goede banden. Daarmee reden we meteen Las Vegas uit, we hadden voor onze eerste overnachting een hotel geboekt in de plaats Henderson. We hadden nog genoeg energie om vooraf even naar de Walmart te gaan. Fijn, dan hoefden we morgenvroeg geen boodschappen meer te doen. Naast de gebruikelijke aankopen (koelbox, stoelen, eten en drinken) stond deze keer ook een e-reader op het boodschappenlijstje! Eenmaal in ons hotel aangekomen, stuurden we meteen even een emailtje naar onze kinderen: of zij misschien enkele e-boeken naar ons toe wilden sturen. Bij voorkeur “Ontsnapt”, van Carolyn Jessop. Deze keer moest ik nog zonder leesvoer naar bed, maar geloof me, dat vond ik echt niet erg!
 
Dag 2 : zondag 4 mei: henderson - Anniversary canyon - snow canyon - st. George

Gereden:  185 mijl

© copyright  www.ontdek-amerika.nlElke SUV die we huren moet er vroeg of laat aan geloven: altijd staan er diverse dirtroads op ons programma! De Nissan X-Terra die we deze keer hadden uitgekozen, mocht al wel heel snel aan de vuurdoop gaan beginnen, het was nog niet eens 7 uur in de ochtend toen we het asfalt al verlieten en aan onze eerste onverharde weg begonnen. Okay, heel spannend was het niet hoor, de dirtroad lag er prima bij en al na 2 mijl rijden bereikten we de heuvel waarop we de auto konden parkeren.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlErgens zouden we nu te voet vanaf de heuvel omlaag moeten gaan, de Lovell Wash in. Op de plek waar we hadden geparkeerd was het wat te steil, maar toen we een stukje terug liepen zagen we al snel een plek waar de helling wat beter begaanbaar was. Maar eerst nog even voorbereidingen treffen….. bij zo’n eerste hike moet je toch wel even goed nadenken wat je zoal mee moet nemen. Fototoestellen, extra lenzen, filters, statief…… portofoon, satelliettelefoon, water…… zonnebrandolie….. Dat laatste leek nog wat overdreven, zo warm was het immers nog niet om 7 uur ’s ochtends. Maar terwijl we daar bezig waren, voelden we hoe de zon zowat elke minuut aan kracht won…. het was echt opvallend hoe snel het warmer werd. Toch maar zonnebrandolie mee, dus! We daalden af, de wash in. Die was breed en vlak, we zagen er zelfs bandensporen dus het was duidelijk dat hier ook ooit met auto’s gereden werd. De wanden langs de wash waren vrij hoog, er was dus flink wat schaduw en daar waren we – ondanks het vroege tijdstip – best wel blij mee.

Vele jaren geleden lag hier een grote vlakte, waar op gegeven moment dikke lagen modder overheen zijn gespoeld. © copyright  www.ontdek-amerika.nlDie modderlagen zijn in de loop der tijd versteend, en als gevolg van aardbevingen later ook nog eens gekanteld. Door die versteende lagen heen heeft het water van Lovell Wash een kloof uitgeslepen, en die kloof was dus het doel van onze vroege ochtendwandeling. Na zo’n 20 minuten lopen kwamen we bij het begin van Anniversary Canyon. Het was maar een korte canyon, zo’n 400 meter verder bereikten we het einde al. Maar die 400 meter waren echt een traktatie hoor: al die dunne, op elkaar geperste rotslagen die door het water in mooie bochten waren geslepen, we vonden het heerlijk om daar tussendoor te lopen.

Toen we langzaam aan weer terugliepen, kwamen we twee jonge mensen tegen. Het was een heel zwijgzaam stel, er kon maar nauwelijks een hoofdknikje vanaf toen we hen goedemorgen wensten. We zagen al gauw dat zij veel minder ver hadden gelopen dan wij, hun auto stond direct bij de ingang van de canyon geparkeerd. We hadden dus ook met de auto door Lovell Wash kunnen rijden! Ach, niet dat we het erg vonden dat we een stuk extra hadden moeten lopen, dit deel van de hike met al die mooie gekantelde rotslagen om ons heen was ook de moeite waard. We zijn nog even een stukje naar boven geklommen, naar de ingang van een oude mijn. De mijngang in lopen was niet toegestaan, zo stond er op een bord te lezen. Maar natuurlijk hebben we wel even van buitenaf wat foto’s van de mijngang gemaakt.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOns tweede doel van vandaag was Snow Canyon State Park, dicht bij de plaats St. George in Utah. Dat betekende dat we eerst een flinke rit voor onze kiezen kregen, en ook dat we zomaar ineens een uur kwijtraakten op het moment dat we Utah binnenreden. In St. George hadden we al een motel geboekt, nadat we onze bagage naar binnen hadden gebracht hadden we – ondanks dat deze dag voor ons maar 23 uur had – toch nog zomaar een uurtje over. Die tijd hebben we benut door even naar het vlak bij ons motel gelegen Pioneer Park te gaan, een stadspark dat vooral door locals wordt gebruikt. Spannend was het niet hoor, het is gewoon een verzameling leuke maar niet echt bijzondere rotsformaties. Het meest interessant waren een paar kleine arches, leuk om zo even onze tijd vol te maken. Vrij vroeg zijn we gaan eten, bij de plaatselijke Chinees. Uiteraard kregen we, nadat we onze bordjes netjes hadden leeggegeten, allebei een Fortune Cookie. In mijn koekje zat een papiertje met daarop een opmerking, iets in de trant van: “Your feet wil touch the soil of many countries”. Hmmm, volgend jaar dan toch maar eens naar een ander land op vakantie?? Maar Hans z’n Cookie was helemaal leeg…… Ach arm, hij was helemaal ontdaan dat hij het zonder diepzinnige spreuk of welgemeende wens moest doen!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlSnow Canyon. We waren hier zes jaar geleden al eens geweest, heel kort. En we hadden altijd al het idee dat dit park best wel een langer bezoek waard was. Vandaar dus dat we het voor deze reis opnieuw op de planning hadden gezet. Op grond van de foto’s die we op internet hadden gevonden hadden we thuis al uitgezocht welke wandeling we wilden doen: de Petrified Dunes Trail. Het beginpunt was heel eenvoudig te vinden, dus we stonden al snel bovenop de versteende zandduinen vanwaar we een weids uitzicht hadden over de gevarieerde rotsomgeving van het park. Ja hoor, onze verwachting dat Snow Canyon zeker mooi genoeg was voor een tweede bezoek, was helemaal correct. Het leek wel of ze hier allerlei verschillende rotsen op een hoopje bij elkaar hadden geveegd: hoge donkerbruine wanden, golvende witte rotsen, lichtbruine versteende zandduinen, zwarte lavablokken…. En daar nog veel groene struiken en boompjes, en vrolijke gele lentebloemen tussendoor. Natuurlijk moesten er terwijl we aan onze wandeling bezig waren weer heel veel foto’s worden gemaakt. De wind, die o zo bekende stormachtige wind die elke lente in deze regio nadrukkelijk aanwezig is, zat ons daarbij behoorlijk dwars. Want probeer je camera maar eens stil te houden als je zowat uit je schoenen waait…..  Hans was op gegeven moment een heel stuk vooruit gelopen, en hij stond van verre volop naar mij te gebaren. Okay, ik had al snel door dat hij me wilde fotograferen. Je weet wel, leuk blauw stipje als contrast in de bruine rotsomgeving. Maar blijkbaar zat ik niet op de goede plek, of niet op de juiste manier….. ik deed heel erg m’n best om Hans z’n gebarentaal te ontcijferen maar wat hij nou precies van me wilde, dat had ik niet door. Roepen lukte niet, de wind overstemde alles. Als er iemand getuige is geweest van onze poging tot communicatie – er liepen meerdere mensen rond maar of iemand ons juist op dat moment heeft gezien weten we niet – dan moet dat er vast heel grappig voor hen hebben uitgezien!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlWe dwaalden nog wat rond door de mooie omgeving. Maar nergens zagen we bordjes of andere aanwijzingen die er op duidden dat we ons nog steeds op de beoogde trail bevonden. Een Amerikaans stel was ook al op zoek, of wij misschien wisten waar de Petrified Dunes Trail nu precies liep? Helaas moesten we hen het antwoord dus  schuldig blijven. Een minuut later zag ik ineens een bordje staan met daarop de vermelding “Butterfly Trail”. Ah, we zaten dus verkeerd. Niet dat dat een probleem was, het ging ons er tenslotte om een mooie trail te lopen, welke naam die trail had was minder belangrijk. We riepen nog even naar het Amerikaanse echtpaar dat we ons dus niet meer op de Petrified Dunes Trail bevonden, ook zij besloten nu om gewoon via de Butterfly Trail verder te gaan. We hebben nog kort even met hen staan te praten, de man vroeg of wij de film Butch Cassidy and the Sundance Kid, met Paul Newman en Robert Redford in de hoofdrollen, ooit hadden gezien. Uhhh, ik heb veel films gezien, misschien heb ik de film in mijn tienertijd wel ooit bekeken maar helemaal zeker wist ik ’t niet meer. Nou, die film was dus hier opgenomen, in Snow Canyon State Park, zo vertelde de man ons. En zo word je zelfs tijdens een natuurwandeling toch weer een stukje wijzer…. De Butterfly Trail sloot aan op de Lava Trail, die ook al erg mooi bleek te zijn. En die we er dus ook maar meteen bij hebben gepakt. Kortom, we hebben veel verder gelopen dan dat we vooraf van plan waren. Toen we weer bij de auto waren, was het dan ook hoog tijd om naar ons motel terug te rijden. Want morgen moesten we immers weer heel vroeg uit de veren.
 

Dag 3 : maandag 5 mei: st.george - yant flat - kanab

Gereden:  121 mijl

© copyright  www.ontdek-amerika.nlHet was geen enkel probleem dat de wekker al om 5 uur afliep, we waren toch al wakker. Die jetlag heeft ook zo z’n voordelen! Even boterhammen smeren voor straks, de tassen in de auto laden, een laatste check in de motelkamer….. We maakten nog even een korte stop bij een tankstation, onze koelbox moest immers nog worden gevuld met ijs. En daarna konden we op pad, naar – zo hoopten we tenminste – een van de allermooiste plekken die we tijdens deze vakantie zouden gaan bezoeken. Yant Flat is bereikbaar vanuit het plaatsje Leeds, na een dirtroadrit van een kleine 10 mijl. Een leuke rit, deels door een gebied met veel bomen, en deels ook door een rotsachtig gebied. Onderweg zagen we op diverse plaatsen auto’s staan, je mag hier gewoon lekker midden in de natuur kamperen. Toch jammer eigenlijk, dat wij niet van kamperen houden. We zouden dan immers veel vaker een zonsopgang kunnen meemaken, of juist ’s avonds bij zonsondergang op een mooie plek kunnen staan.

Vanaf de parkeerplaats moesten we nog zo’n 2,5 kilometer lopen tot aan de rand van Yant Flat. Het pad was makkelijk begaanbaar, al hadden we hier en daar wel met los zand en met wat hoogteverschillen te maken. ’t Was best een spannend gevoel, zou Yant Flat onze hooggespannen verwachtingen waarmaken? Zou het mogelijk zijn om overal rond te dwalen, of zou het terrein daarvoor te lastig begaanbaar zijn? Toen we de rand van het gebied bereikten, werd die eerste vraag meteen al overduidelijk beantwoord. Het antwoord was, kort en krachtig: JA! Maar of het terrein makkelijk begaanbaar zou zijn, dat bleef even nog wat minder helder. We zagen een cairn staan die ons naar rechts toe stuurde, we konden daar via een vrij steile helling afdalen. Echt makkelijk ging dat niet, en ook toen we wat lager stonden bleef het vrij moeilijk om een goede looproute te vinden. Zoals zo vaak besloten we ook nu dat Hans het verkenningswerk zou doen. Ik bleef even lekker lui om me heen zitten kijken, Hans ging op pad. Met onze portofoons hielden we contact met elkaar.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlHet verkenningswerk van Hans leverde niet echt een goed begaanbare route op. We besloten om weer naar boven te klimmen, en een stukje verder naar links toe een nieuwe poging te gaan doen. Eenmaal boven kwamen we terecht op een zandpaadje, en hé, ook daar vonden we cairns. Die steenstapeltjes brachten ons naar een veel betere afdalingsplek, en vanaf dat moment konden we echt volop van deze prachtige rotsomgeving gaan genieten. In eerdere verslagen heb ik al wel eens geschreven dat Hans en ik ons tijdens onze vakanties vaak voelen als kinderen in een speelgoedwinkel. Maar voor Yant Flat wil ik graag een andere omschrijving gebruiken, het is geen speelgoedwinkel, maar een snoepgoedwinkel. Vol met suikerzoete toverballen, roze zuurstokken en vanille ijsbolletjes. We zijn het er dan ook helemaal mee eens dat Yant Flat soms ook wel wordt aangeduid als The Candy Cliffs, dit is echt een perfecte naam voor dit gebied.

Zomaar ronddwalen in een prachtig rotsgebied, zonder wandelpaden, zonder specifiek doel voor ogen… gewoon lekker op zoek naar de mooiste plekken. Dat is absoluut onze meest favoriete manier van vakantie vieren, en hier in Yant Flat konden we ons hart dan ook helemaal ophalen. In het begin zat het weer ook erg mee, het was licht bewolkt en daardoor liep de temperatuur veel minder snel op dan gisteren. Maar precies om 10 over half 10 besloot de zon dat het tijd was om tevoorschijn te komen, de temperatuur vlóóg omhoog en het ronddwalen kostte ons nu wel heel wat meer zweetdruppels. Toch zijn we nog best een tijd daar rond blijven hangen, het was immers veel te mooi om snel al weer weg te gaan.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlMaar ja, dan komt toch onvermijdelijk het moment dat je afscheid moet nemen…. Omdat we zoveel hadden rondgelopen was onze GPS de weg wel een beetje kwijtgeraakt, het apparaat stond helemaal vol met lijnen dus het was nog even zoeken waar nu ook alweer precies de plek was waar we omhoog zouden moeten klimmen. Gelukkig vonden we de helling toch nog vrij snel. De klim was best wel inspannend, en de 2,5 kilometer die we daarna nog terug moesten lopen via het zanderige pad tikten ook nog even goed aan. Tijdens het lopen kreeg ik zomaar spontaan het deuntje van Haus am See van de zanger Peter Fox in mijn hoofd. Hé, dat was het perfecte loopritme, noem het maar de moderne versie van het alom bekende Potje met Vet! Toen ik dit aan Hans vertelde keek hij me verbaasd aan..... hij had precies datzelfde deuntje in zijn hoofd. Okay, hélemaal toeval was dit nu ook weer niet, we hebben dit aanstekelijke nummer tijdens de laatste weken voor de vakantie heel vaak aangehad, als we in de auto zaten. Maar wel grappig dat het nu tegelijkertijd bij ons was opgekomen.

In eerste instantie had ik gepland om, na ons Yant Flat avontuur, een tweede nacht in St. George door te brengen. Maar Hans heeft er nooit een probleem mee om na een inspannende hike toch nog een flinke rit te gaan maken, ik zit dan lekker lui in de bijrijdersstoel dus ook ik vind het prima. En zo reden we dus eerst via de dirtroad terug naar Leeds, vanwaar het nog een kleine anderhalf uur rijden was naar onze overnachtingsplaats Kanab.

Onderweg kwam Ducky ter sprake, het eendje dat in 2006 met ons was meegereisd als plaatsvervanger voor dochter Melanie, die toen voor het eerst niet meer met ons mee ging. Ik vond het jammer dat we er niet aan hadden gedacht om een van de knuffels van kleindochter Oona mee te nemen, dan hadden we weer zo’n zelfde reportage kunnen maken. Waarna spontaan het idee opkwam om nu gewoon zelf een knuffel voor haar te kopen. We dachten in de grote souvenirshop in Kanab makkelijk een leuk beestje te kunnen vinden, viel dat even tegen zeg…. Natuurlijk mocht het geen grote knuffel zijn, het moest immers wel in de rugzak passen als we zouden gaan hiken. Maar het aanbod aan kleinere knuffels varieerde van lelijk tot heel erg lelijk. Okay, het ging meer om het idee dan om de aaibaarheidsfactor, dus uiteindelijk mocht Moosie met ons mee. Moosie, het eland-figuurtje dat ons tijdens de rest van deze vakantie heeft vergezeld. En die steeds met ons op de foto mocht, speciaal voor Oona.

Ons motel was al geboekt: we sliepen in de Aikens Lodge waar we al diverse keren eerder hebben overnacht. Terwijl Hans in de motelkamer uitzocht welke Yant Flat foto’s een plaatsje in ons live reisverslag verdienden, heb ik lekker buiten op de veranda mijn nieuwe e-reader in gebruik genomen. Met dank aan Melanie, Marcel en Rob, die inmiddels diverse e-boeken naar ons hadden gemaild.
 
Dag 4 : dinsdag 6 mei : kanab - white rocks - lick wash - kanab

Gereden:  184 mijl

En opnieuw mochten we heel vroeg ons bed uit. Deze keer voor The White Rocks, Rainbow Valley en Sidestep Canyon. Die laatste plek hadden we al eens gezien, in 2011, maar lang niet goed genoeg naar onze zin. © copyright  www.ontdek-amerika.nlWe wisten dat het een behoorlijk ambitieuze onderneming zou worden om deze drie gebieden in één dag te gaan bekijken. Ik had wel een routebeschrijving gevonden, maar het bleef erg onduidelijk hoeveel tijd e.e.a. zou gaan kosten. Wel wisten we dat we dit zeker niet zouden moeten gaan proberen als het erg warm zou gaan worden. Zo tussen de rotsen kan de temperatuur immers ongenadig hoog oplopen en bovendien, zo stond er in onze beschrijving, zouden er niet veel schaduwplekken zijn in dit gebied. Maar gelukkig zou het vandaag meevallen met de temperatuur, zo beloofde The Weather Channel ons. Met zo’n 20° Celcius zou het een ideale dag worden om dit gebied te gaan bezoeken.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOm kwart voor 6 trokken we de deur van onze motelkamer achter ons dicht, en konden we aan ons avontuur gaan beginnen. Na een rit van ongeveer 3 kwartier verlieten we Highway 89 bij het gehucht Churchwells, waar we verder gingen op de dirtroad die ons naar de trailhead zou brengen. Het grootste deel van deze dirtroad was heel eenvoudig berijdbaar, alleen het laatste stukje was even iets lastiger omdat er wat los zand lag. Hans gaf even flink gas, je moet immers niet te langzaam door dat losse zand heenrijden. En zonder problemen kwamen we weer op wat steviger ondergrond terecht. Niet lang daarna kwamen we bij de trailhead. Die lag precies op de plek waar die volgens onze GPS zou moeten liggen, dat zag er dus goed uit.

Maar helaas, daarna lieten routebeschrijving en GPS ons in de steek. In het begin hadden we dat nog niet in de gaten, we volgden een duidelijk zichtbaar pad dat precies de goede richting in ging. Na 1,3 mijl – zo las ik in de routebeschrijving – zouden we een klein zijdal in moeten gaan. Waar we dan, ter oriëntatie, een mooie hoodoo langs de rechter zijwand zouden moeten zien staan. Het eerste probleem was dat onze nieuwe GPS niet aangaf hoe ver we al hadden gelopen. We moesten dus gokken op welk moment we de juiste afstand hadden afgelegd. Het tweede probleem was, dat er niet één, maar een heel stel zijdalen lagen. Tja, welke moesten we nu hebben?? Het eerste dal dat we uitprobeerden in elk geval niet, want daar vonden we geen mooie hoodoo langs de rechter zijwand en bovendien zat het dal aan de achterzijde ook hartstikke dichtgemetseld met een dikke, ondoordringbare rotswand. Dus daar konden we zeker niet verder. Natuurlijk gaven we het niet meteen op, we liepen een ander zijdal in en gingen ook daar op zoek. Tevergeefs. © copyright  www.ontdek-amerika.nlOm mijn voeten wat te sparen nam Hans de verkenning van zijdal nummer 3 in zijn eentje op zich, ik bleef bij de ingang van dat dal op hem wachten. Op gegeven moment riep hij me op, via de portofoon. Ik moest, zo zei hij, een breed dal dat we eerder al voorbij waren gelopen ingaan, en daar op hem wachten. Hij was van plan om via een andere route ook dat dal in te gaan.

Nou, ik kon wachten tot ik een ons woog…… maar Hans kwam niet opdagen. Gelukkig hadden we wel regelmatig even via de portofoon contact met elkaar, zodat ik wist dat alles nog oké was. Ik bestudeerde de richting van waaruit hij naar mij toe zou moeten komen, en ik zag al snel dat hem dat nooit zou lukken. Ik zag alleen maar steile rotswanden, daar. Toen ik hem dat via de portofoon mededeelde, kreeg ik te horen dat hij dat zelf inmiddels ook al had uitgevonden. Hij moest dus nog een heel eind omlopen, eerst terug naar het beginpunt van zijdal nummer 3 en daarna dat brede dal in waar ik me bevond.

Enfin, om een lang verhaal niet nog langer te laten worden…… Na vier uur zoeken hebben we het opgegeven…… We snapten er niets van, we hadden allerlei waypoints op onze GPS staan  en volgens dat apparaat hadden we echt bovenop de juiste plekken gestaan. Maar de Chocolate Hoodoo, de Witte Reus en de andere mooie hoodoos die ons waren beloofd hebben we niet gevonden. Overigens was onze zoektocht niet helemaal voor niets geweest, want Hans had onderweg nog wel diverse andere heel mooie exemplaren gezien. Zodat we hier toch wat foto’s kunnen plaatsen, al zijn ze dan niet van de plekken die we eigenlijk voor ogen hadden.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlTja, we hadden een hele dag voor deze onderneming uitgetrokken. Het was nu nog niet eens middag, we hadden echt nog geen zin om al naar ons motel te gaan. En hier stuitten we dus op het probleem dat ik in de inleiding van dit reisverslag beschrijf: we hadden niet direct een eenvoudig alternatief voorhanden waarmee we onze middag zouden kunnen vullen. We zijn het maar eens gaan proberen bij de BLM-Office, misschien hadden ze daar nog goede tips voor ons. De BLM-medewerkster deed ijverig haar best om ons te helpen, maar ja, verwend als wij zijn met USA-reizen, moesten we bij elk voorstel antwoorden dat we dat al ooit hadden gedaan. Gelukkig had ik zelf nog wel één idee, in 2008 hadden we twee slot canyons aan de Skutumpah Road bezocht, Willis Creek Slot Canyon en Bull Valley Gorge, en ik had destijds nog een derde slot canyon daar op de reservelijst staan. Lick Wash, heet die. De BLM-medewerkster was blij dat ze ons daarover een folder kon geven met wat summiere informatie, en daarmee zijn we dus op pad gegaan.

Eenmaal terug in de auto hebben we nog wel even getwijfeld of we nu wel of niet naar Lick Wash zouden gaan. Het was, gerekend vanaf de afslag van Highway89, dik 30 mijl rijden naar de trailhead. En daarna dan weer diezelfde 30 mijlen terug.Zestig mijl in totaal dus, dat was nogal een eind voor een niet geplande hike. Maar ach, zoals ik al eerder schreef, we vinden het geen van beiden erg om ver te rijden, en bovendien hadden we geen beter alternatief voorhanden. En dus werd Lick Wash toch onze bestemming voor deze middag.

Het was een goede keuze! Want het is me prima bevallen, daar in Lick Wash. Eerst liepen we een stuk door een droogstaande wash waarvan de bodem helemaal bezaaid lag met kleine en middelgrote keien. Na 5 of 10 minuten, ik weet ’t niet meer precies, bereikten we een smal gedeelte van de canyon. Niet super smal, een echte slot canyon is het niet. © copyright  www.ontdek-amerika.nlMaar de lichtbruin en grijs getinte wanden waren wel erg mooi, niet alleen in dit smalle stuk maar ook in het bredere stuk dat daarna volgde.In dat brede gedeelte van de canyon stonden ook veel bomen, Ponderosa Pine Trees, heb ik me laten vertellen. © copyright  www.ontdek-amerika.nlDaarna werd het weer even wat smaller. Het was een fotogenieke plek, tenminste, op de momenten dat zon even achter de wolken wilde verdwijnen. Hans heeft heel lang, met z’n fototoestel op het statief in de aanslag, staan te wachten totdat het veel te felle zonlicht even zou verdwijnen. En hij moest héél veel geduld hebben.

We kregen nog even gezelschap van een man en zijn volwassen dochter. Hij vond het leuk om te horen dat wij al vaker in Utah waren geweest, en dat helemaal vanuit het verre Nederland. Zelf woonde hij in Oregon, maar omdat hij de natuur in Utah zo ontzettend mooi vond had hij nu ook een huis gekocht in Kanab. Goh, dat zouden wij ook wel willen!

De foto’s die we hier kunnen laten zien zijn allemaal gemaakt op de schaarse momenten dat de zon even achter de wolken schuil ging. Uiteindelijk zijn we – met iets minder foto’s dan we eigenlijk wilden – naar de auto teruggelopen. En ja hoor, we reden nog maar een paar minuten toen er ineens flink wat meer bewolking op kwam zetten. Verdorie, had dat net niet even wat eerder gekund!

In ons motel in Kanab hebben we nog even uitgezocht wat er nu eigenlijk mis was gegaan, vanmorgen in de White Rocks Area. Het bleek dat we toch wel heel erg dicht bij de gezochte plekken zijn geweest, we moesten niet – zoals in de routebeschrijving stond – een klein zijdal ingaan maar éérst een groot zijdal, en vanuit daar weer een kleiner zijdal nemen. Dat grote zijdal dus, waar ik lange tijd op Hans had zitten wachten! Ach, zo blijft er nog iets te wensen over, voor als we weer in deze regio terugkomen. Misschien zelfs nog wel tijdens deze vakantie!
 
Dag 5 : woensdag 7 mei : kanab - red canyon slot - boulder

Gereden:  150 mijl

Eigenlijk hadden we de hike naar Red Canyon Slot twee jaar geleden al willen doen. Maar net op die dag waaide het vreselijk hard, zoals zo vaak hier in het zuidwesten. We vreesden dat we tijdens onze hike door een zandduinengebied compleet gezandstraald zouden worden, en dat was de reden dat we de hike destijds niet door hebben laten gaan. © copyright  www.ontdek-amerika.nlVandaag was er een nieuwe kans, we zouden ook nu wel wat last kunnen krijgen van de wind maar zo extreem als 2 jaar geleden zou het niet gaan worden. En, ook lekker, het zou maar zo’n 16 graden Celcius worden vandaag. Geen brandende zon dus op onze hoofden terwijl we het zandduinengebied gingen doorkruisen.

Het lijkt wel of ze de gulden middenweg niet kennen, daar in het zuidwesten. Een paar dagen geleden stond de zon ’s ochtends even na 7 uur al flink te branden (bij Anniversary Canyon), maar hier, dicht bij Kanab, liepen we op datzelfde tijdstip van de dag te rillen van de kou. Ik had een t-shirt en een vest aan, en dat was veel te weinig…. Zelfs van het lopen over de zandduinen kreeg ik het maar niet warm. We waren nog maar enkele minuten onderweg, toen we ineens een apart geluid hoorden….. dat leek toch wel verdacht veel op het huilen van een coyote!! ’t Gaf me een heel unheimisch gevoel, ik bleef gespannen luisteren of het geluid niet dichterbij kwam. Nee, dat kwam het niet….. Een tijdlang bleven we het horen, toen werd het geluid zwakker en stierf weg. Ondanks dat ik me echt niet op m’n gemak had gevoeld, was het tegelijkertijd toch ook een heel mooie ervaring. Het heeft wel iets hoor, al lopend over de met struikjes begroeide duinen begeleid te worden door het gehuil van een coyote…..

Omdat we onderweg nergens hoefden te stoppen voor het maken van foto’s, vorderden we gestaag. En precies een uur nadat we aan onze hike waren begonnen, zagen we de wash waarin we af moesten dalen. Die lag nog best diep beneden ons. Maar gelukkig is afdalen vanaf een zandduin heel eenvoudig, bij elke stap die we zetten zakten we vanzelf een stuk omlaag. Beneden in de wash gingen we linksaf, het was nu nog zo’n 10 minuten lopen tot aan de ingang van Red Canyon Slot. De prachtige ingang, met dieprode rotswanden aan de linkerzijde, en de net wat lichter getinte uit laagjes opgebouwde rotswand aan de andere kant. Met daarop wat donkergroene begroeiïng, wat het plaatje nog wat mooier maakte.

Al direct bij ingang werd ik helemaal verliefd op deze canyon…. En toen we tussen de hoge wanden door verder liepen, werd dat gevoel alleen maar sterker. Kijk, de canyon heet natuurlijk niet voor niets Red Canyon Slot, het is die dieprode kleur die ‘m zo bijzonder maakt. En de mooie, golvende wanden natuurlijk. De canyon bestaat uit een aantal smalle gedeeltes, met daar tussenin wat bredere plekken. Zo’n halve kilometer nadat we de canyon waren ingelopen, werd de weg versperd door een aantal tussen de wanden ingeklemde rotsblokken. Ik wist dat aan de andere zijde daarvan ook nog een slot canyon gedeelte zou zijn, maar dat zou minder mooi zijn dan het stuk dat we al hadden gezien. En bovendien zou het ook nogal lastig zijn om daarin af te dalen. Vandaar dus dat we vooraf al hadden besloten dat we geen moeite zouden gaan doen om ook dat tweede deel van Red Canyon Slot te gaan bekijken. We waren al méér dan tevreden met wat we tot nu toe gezien hadden.

 
© copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl © copyright  www.ontdek-amerika.nl
 

Tijdens onze zandduinenwandeling had ik het koud. Maar hier, in de canyon, bevroor ik zowat.  Het weer was er niet beter op geworden, we zagen dat er flink wat bewolking op was komen zetten. Het ergste was de wind, die blies dwars door de canyon heen en maakte dat de gevoelstemperatuur tot zo’n beetje onder het vriespunt was gedaald. We hielden de wolken angstvallig in de gaten, je wilt immers niet door een regenbui worden overvallen als je je in een slot canyon bevindt. Toen we de open wash weer bereikten, viel het op zich nog wel mee….. de zon kwam zelfs nog een klein beetje door. Ons warmend aan dat wel heel voorzichtige zonnetje hebben we ons lunchpakketje verorberd, Hans kon daarna natuurlijk niet meer stil blijven zitten dus hij is de directe omgeving nog even gaan verkennen. © copyright  www.ontdek-amerika.nlAl snel kwam hij me halen, ik moest toch echt even naar die leuke spire komen kijken die hij enkele tientallen meters verderop gevonden had.

Die hoge zandduin waar we ons vanaf hadden laten zakken toen we de wash in gingen, daar moesten we nu dus tegenop klimmen! En het leek toch echt of ie nu nóg hoger was dan een paar uurtjes eerder…… Ook de rest van de wandeling terug naar de auto was vermoeiend, met die eerdere mijlen al in benen. Haus am See deed weer goede diensten om het wandeltempo op peil te houden. Eén ding viel heel erg mee, ondanks dat het hard waaide werden we niet gezandstraald. Overal lag los zand, maar daar had de wind opvallend genoeg geen vat op. De wolken kwamen nu weer in snel tempo opzetten, en net op het moment dat we bij de auto terugkwamen begon het zowaar wat te regenen! Hadden wij even geluk gehad, als die regen eerder was gekomen dan hadden we niet eens de slot canyon in kunnen gaan.

We zijn maar gauw gaan rijden, we hadden immers nog een rit van een kleine 3 uur voor de boeg. Zo ergens voorbij het plaatsje Glendale begon het serieus te regenen…. we begonnen ons nu toch echt wel zorgen te maken over onze dagindeling van morgen. Want er stond immers opnieuw een slot canyon op het programma, een heel lange slot canyon nog wel. Onze zorgen werden er niet minder op toen we onze overnachtingsplaats Boulder naderden. Het regende nu niet meer, nee, het sneeuwde!!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOns motel, de Boulder Mountain Guest Ranch, lag op een paar mijl van Boulder vandaan, midden in de natuur. We hadden daar een cabin gereserveerd. Om bij de Boulder Mountain Guest Ranch te komen moesten we een stuk via een onverharde weg rijden. Op zich was het – ook na de neerslag van vandaag – een eenvoudig berijdbare weg. Alleen was ie wel modderig, héél modderig. En die dikke vieze leemachtige modderlagen plakten meteen aan alle kanten aan onze auto vast. Het was geen prettige aankomst daar, het regende, het was ijzig koud, de op zich heel mooie omgeving zag er nu grauw en troosteloos uit. Van de receptioniste kregen we eerst een rondleiding door het hoofdgebouw waarin de faciliteiten voor de gasten gevestigd waren: een souvenirwinkeltje, een restaurant, en een lounge waar we een drankje zouden kunnen bestellen en ook zouden kunnen internetten. Daarna kregen we de sleutel van onze cabin, die net om het hoekje voorbij het hoofdgebouw lag.

Als het niet zo’n troosteloos weer zou zijn geweest, dan was dit een prachtige overnachtingsplek. Maar nu moesten we door de blubber heen en weer lopen om onze bagage van de auto naar de cabin te brengen. De ijzig koude cabin, ik had nu wel vier lagen kleding aan maar nog steeds kreeg ik het niet warm. Hans zette meteen de elektrische kachel aan, en die verspreidde een aangename warmte. Een paar minuten lang tenminste, daarna ging ie spontaan weer uit. Net zoals de koelkast, die via hetzelfde verlengsnoer op het elektriciteitsnet was aangesloten. Poging twee had hetzelfde resultaat, evenals poging drie…. Op dat moment kwam er een medewerkster van de Boulder Mountain Guest Ranch bij ons binnen, voor het vervangen van zo’n grote fles met water op de watercooler die in de cabin stond. © copyright  www.ontdek-amerika.nlWe vertelden dat de verwarming en de koelkast niet werkten, ze zette de beide apparaten voor ons aan en beloofde even buiten in haar auto te wachten. Als ’t dan na een paar minuten opnieuw mis ging, moesten we haar maar even roepen. Natuurlijk mocht ze van ons ook gerust binnen even wachten, maar nee, dat wilde ze niet. Deze keer duurde ’t niet eens een paar minuten voordat de elektriciteit er weer af vloog, we konden haar dus al snel weer binnenroepen. Ze beloofde nu een nieuwe verlengsnoer voor ons te gaan halen. En dat bleek dus inderdaad de oplossing te zijn……, de apparaten bleven nu wel werken en we waren heel blij dat we onze koude cabin nu echt konden gaan verwarmen.

Gelukkig regende het niet meer toen het tijd werd om naar het restaurant te gaan. We namen onze laptop mee, in onze cabin hadden we geen internet en natuurlijk wilden we wel heel graag de weersvoorspelling voor morgen zien. De dag zou koud, maar wel zonnig en droog beginnen. Hmmmm, ideaal eigenlijk om toch die lange wandeling te gaan maken. Maar rond de middag zou het opnieuw gaan regenen of sneeuwen, en dat was heel wat minder gunstig, natuurlijk. Het risico dat de aanrijroute naar de slot canyon Little Death Hollow er slecht bij zou liggen was groot. Het risico dat we door slecht weer zouden worden overvallen terwijl we ons in de canyon bevonden was nog groter. Dus met de nodige tegenzin besloten we om deze bestemming van onze planning af te strepen. We waren dus eigenlijk voor niets helemaal naar Boulder gereden!

 
Dag 6 : donderdag 8 mei : boulder - lower calf creek falls - monument valley - mexican hat

Gereden:  300 mijl

Het was nog steeds heel koud, toen we wakker werden. De ruiten van onze auto waren zelfs bevroren! Maar kou met een stralende zon aan de blauwe hemel is toch echt heel iets anders dan kou gecombineerd met regen, sneeuw en wind. Het was heerlijk buiten, ideaal weer eigenlijk om tóch naar Little Death Hollow te gaan. © copyright  www.ontdek-amerika.nlMaar ja, die argumenten van gisteren (modderige aanrijroute, kans op regen of sneeuw in de canyon zelf), die golden ook nu uiteraard nog steeds. Het gezonde verstand won (met moeite!), opnieuw namen we beslissing om niet naar deze slot canyon te gaan.

Gelukkig had ik wel een alternatief voorhanden. We waren al zo vaak langs de trailhead voor de hike naar Lower Calf Creek Falls gereden, maar nog steeds hadden we de bekende waterval niet gezien. En dus stond er ook nog steeds geen beschrijving van de hike op www.ontdek-amerika.nl ……. en dat konden we toch eigenlijk niet maken!!

Zo rond kwart voor 8 arriveerden we bij de trailhead, op dit vroege tijdstip was het er uiteraard nog niet druk. Lekker warm aangekleed, met t-shirt, vest en jas, gingen we op pad. ’t Was een kleine 5 kilometer lopen tot aan de waterval. En dat is natuurlijk bepaald geen straf als het wandelpad in een van de meest spectaculaire rotsomgevingen van Utah ligt! Op een van de rotswanden stond – best een eind van ons vandaag – nog een duidelijke pictograph uit de tijd van de Fremont Indianen. Ook altijd leuk als tussendoortje. De zon deed goed z’n best, en het werd alsmaar warmer. Toen we zowat halverwege waren, gingen de jassen uit. En nog wat verder werden ook beide vesten in onze rugzakken gepropt. Maar we wisten niet hoe snel we ze weer tevoorschijn moesten halen op het moment dat we bij de waterval kwamen……. daar was het ineens weer intens koud!!

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOndanks dat Calf Creek Falls een heel populaire toeristische bestemming is, waren we onderweg maar één andere wandelaar tegengekomen. Een man die al joggend zijn hond uitliet, en die alweer op de terugweg was. Zodoende hadden wij de waterval dus helemaal alleen voor ons tweeën….. heerlijk vonden we dat.

Nadat we de nodige foto’s hadden gemaakt, zijn we weer aan de terugweg begonnen. Nog geen minuut later kwamen we al twee andere wandelaars tegen, en vanaf dat moment bleven er voortdurend tegenliggers komen. Meer dan 50 mensen kwamen ons tegemoet, we prezen ons zelf gelukkig dat wij zo lekker vroeg bij de waterval waren geweest.  De meeste mensen liepen in zomerkleding…. ze zullen wel gedacht hebben dat wij ontzettende koukleumen zijn, want wij waren nog zo verkleumd dat we onze jassen en vesten nog aan hadden, tot boven toe dicht geritst. Niet lang hoor, al gauw werden ook bij ons de laagjes kleding weer één voor één afgepeld.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlBij de auto aangekomen hebben we ook nog even onze korte zomerbroeken uit de tassen opgediept. Gauw die spijkerbroeken uit, we hadden het warm…… Zo reden we even later lekker zomers gekleed richting Boulder. Waar het prompt weer begon te sneeuwen!!! We waren er nog blij mee ook…. nu wisten we in elk geval zeker dat we het een goede beslissing was geweest om niet naar Little Death Hollow te gaan.

Het slechte weer betekende wel dat het geen enkele zin had om nog langer in deze omgeving te blijven. Dus besloten we om in één ruk door te rijden naar Mexican Hat, waar we eigenlijk pas morgenavond werden verwacht. Soms lees je wel eens dat iemand een reactie geeft op andermans vakantieplanning. “Je gaat veel te snel, je ziet Amerika alleen maar vanuit de auto”, is dan het negatieve commentaar. Nu hoop ik maar dat dat commentaar nóóit zal worden gegeven als het gaat om de route die wij op deze dag hebben afgelegd. Want die is zo ongelooflijk allejezus fantastisch mooi…….. het is gewoon vier uur lang genieten. Eerst de vergezichten en de prachtige witte bomen tussen Boulder en Torrey, daarna de machtige rotsomgeving van Capitol Reef, gevolgd door een mooi maanlandschap net voor Hanksville. Daarna de meer dan schitterende Bicentennial Byway, en vervolgens, als toetje, ook nog de Moki Dugway. We hebben deze route al meerdere malen gereden, maar dat maakte ons echt hélemaal niks uit. Het was puur genieten onderweg.

Het was wel even spannend of we een motelkamer zouden kunnen vinden in Mexican Hat. Het liefst in de San Juan Inn, want daar hadden we al een reservering staan voor morgen en overmorgen. We arriveerden er rond vier uur, en gelukkig, het was geen probleem om onze beide overnachtingen één dag naar voren te schuiven.

We zijn lekker vroeg gaan eten in het restaurant van de San Juan Inn, en daarna zijn we weer op pad gegaan. Want er was sprake van nog een tweede ‘gebrek in onze opvoeding’ dat moest worden goedgemaakt. Niet alleen hadden we tijdens onze eerdere reizen Lower Calf Creek Falls steeds overgeslagen, we hadden ook nog nooit een zonsondergang in Monument Valley meegemaakt. We zijn wel iets te voortvarend bij ons motel vertrokken, de zon stond nog hoog aan de hemel toen we Monument Valley bereikten. Geen probleem, dan gaan we toch gewoon eerst de Valley Drive nog eens rijden. Dat was immers in 2001 het absolute hoogtepunt van onze reis.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlOp het Alles Amerika forum had ik al gelezen dat de Valley Drive er behoorlijk slecht bij ligt, tegenwoordig. Ik was dus voorbereid op het nodige gehobbel en geschud onderweg. Maar niet op het vreselijke gehobbel en geschud waaraan we nu werden blootgesteld, het wegoppervlak was nog veel slechter dan ik had verwacht. Voor ons reed een commerciële tourauto, volgeladen met toeristen die al hobbelend en schuddend probeerden de mooie omgeving te filmen of te fotograferen. Het viel ons op dat er erg weinig werd gestopt, de mooiste plekjes werden zomaar voorbij gereden. Maar dat weerhield de toeristen er niet van om hun plaatjes te schieten, het is dus wel zeker dat zij ‘bewogen’ herinneringen zullen hebben aan hun trip. Tourauto 1 haalde op gegeven moment de langzamer rijdende tourauto 2 in, aangemoedigd door de chauffeurs begroetten de mensen in de beide auto’s elkaar met een wave. We keken elkaar aan en hoefden echt niet te zeggen wat we dachten….. Maar, eerlijk is eerlijk, de mensen in de beide auto’s zagen er wel blij uit en leken zich prima te vermaken. En als zij tevreden zijn met een dergelijke tour, wie zijn wij dan om daar commentaar op te leveren.

Net op het punt waar het eenrichtingsverkeer wordt, stonden er twee auto’s naast elkaar de hele breedte van de weg te versperren. We zagen al snel wat er aan de hand was, beide auto’s zaten vast in het losse zand…. Kijk, dat die Mustang – die wel erg laag op z’n wielen stond – niet meer voor- of achteruit kon, dat konden we wel begrijpen. Het was sowieso al een hele prestatie dat ie tot zover was gekomen. Maar dat die rode SUV ook vast zat, dat verbaasde ons wel. Er werd met man en macht gewerkt om beide auto’s weer rijdend te krijgen, zand wegscheppen, met een heel stel mensen duwen….. De SUV werd als eerste bevrijd, en ja hoor, een paar minuten later kon ook de Mustang weer verder. En wij dus ook, de weg was nu weer vrij. Gelukkig gingen wij zonder problemen door de zandbak heen.

© copyright  www.ontdek-amerika.nlZoals ik hierboven al schreef, in 2001 was Monument Valley een hoogtepunt van onze vakantie. En ook in 2003 en 2006 hebben we genoten van de Valley Drive rit. Maar deze keer wilde het maar niet lukken….. ik vond er eigenlijk niets leuks aan om hier nu weer rond te rijden. Dat het inmiddels al de vierde keer was zal zeker hebben meegespeeld, maar toch….. de rit van Boulder naar Mexican Hat hebben we ook al vaker gedaan en daarvan hadden we vandaag toch wel enorm genoten. Het was denk ik een combinatie van factoren waarom het goede gevoel er niet was, het commerciële sfeertje, de tegenvallende conditie van de weg, en zeker ook het slechte licht. We waren immers speciaal gekomen naar Monument Valley gegaan om hier bij avondlicht foto’s te kunnen maken, maar ja, dan moeten zon en wolken natuurlijk wel een beetje meewerken. Eigenlijk hadden we alleen kort voor het einde van de rit een paar goede fotomomenten. Het laatste stukje van de rit reden we recht tegen de inmiddels laag staande zon in, we zagen geen hand voor ogen en dat was niet makkelijk met zoveel gaten en keien op het wegdek voor ons.

Bij het bekende uitkijkpunt, direct naast het Visitor Center, stonden al de nodige fotografen met hun camera’s klaar om zonsondergang in Monument Valley op de gevoelige plaat vast te leggen. Ook wij veroverden een plekje waar we ons statief op konden zetten en onze camera op Left Hand en Right Hand konden richten. Maar veel vertrouwen in een mooi oplichtende wolkenlucht hadden we niet, en helaas, dat gebrek aan vertrouwen bleek geheel terecht te zijn. De zonsondergang in Monument Valley die zo hoog op ons verlanglijstje had gestaan, werd niet wat we er van verwacht hadden. Maar gelukkig, Photoshop doet wonderen.
 

 
Week 1 Week 2 Week 3 Foto's Gastenboek All pictures and text © copyright hanz & henriëtte meulenbroeks
 
Links Contact Disclaimer